Γενοκτονία, Γυναίκες και Παιδιά

Γενοκτονία, Γυναίκες και Παιδιά

Θ. Μαλκίδης

Γενοκτονία, Γυναίκες και Παιδιά, Γυναικοκτονία και Παιδοκτονία

Μέρος της εισήγησης στην Διημερίδα "Εύξεινος Πόντος. Από την διερεύνηση του ιστορικού χώρου στην ανάδειξη του μετασχηματισμού του χώρου στην Ελλάδα",  που οργάνωσε η Ένωση Επιστημόνων Δυτικής Μακεδονίας  «Νικόλαος Κασομούλης»  υπό την Αιγίδα της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, στην Κοζάνη.

Η δολοφονία που υπέστησαν οι πρόγονοί μας, ήταν σύμφωνα με την  ουσία και το πνεύμα της  Σύμβασης του ΟΗΕ, Γενοκτονία. Μάλιστα το ενδιαφέρον είναι ότι η  Σύμβαση στηρίχτηκε στη Γενοκτονία εναντίον των Ελλήνων και των Αρμενίων, όπως γράφει ο άνθρωπος που  θεμελίωσε το σχετικό κείμενο και όρο, Ραφαήλ Λέμκιν. Επιπλέον ο Λέμκιν θεώρησε σωστό να συμπεριλάβει στο άρθρο 2  της Σύμβασης και να συνυπολογίσει ως Γενοκτονία την "πρόκληση βαρείας σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της ομάδας, την  επιβολή επί της ομάδας συνθηκών ζωής υπολογισμένων να επιφέρουν τη φυσική καταστροφή της εν όλω ή εν μέρει και την επιβολή μέτρων που σκοπεύουν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων εντός της ομάδας και  δια της βίας μεταφορά παιδιών της ομάδας σε άλλη ομάδα".

Έτσι η Γενοκτονία εναντίον των Ελλήνων, από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς,  ήταν μία δολοφονία  των Γυναικών και των Παιδιών, ήταν μία Γυναικοκτονία και μία Παιδοκτονία, όπως την έχουμε ονομάσει.  

Έχει ενδιαφέρον από κάθε άποψη η σύσταση το 1921, από την Κοινωνία των Εθνών, της ερευνητικής επιτροπής για τον εκτοπισμό γυναικών και παιδιών, η οποία εξέτασε τις βιαιότητες εναντίον του ελληνικού πληθυσμού. Η ειδική ανακριτική επιτροπή η οποία δημιουργήθηκε για να διερευνήσει το ζήτημα των γυναικών και των παιδιών που είχαν απαχθεί και είχαν κλειστεί  σε ιδρύματα και οικίες με σκοπό τον εξισλαμισμό και την εκμετάλλευση ανακάλυψε πλαστά έγγραφα τα οποία τα εμφάνιζαν ως μουσουλμανικού θρησκεύματος, ενώ ο Έλληνας εκπρόσωπος στην έκθεσή του ανέφερε ότι «300.000 γυναίκες και παιδιά εκτοπίστηκαν και κρατούνται».

Ο Σύνδεσμος Επαρχιωτών Αμασείας της Κωνσταντινούπολης σε επιστολή του προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη (27.5.1922) πληροφορούσε για τη σφαγή 1.500 γυναικόπαιδων. Το 1922 το Οικουμενικό Πατριαρχείο πληροφορούσε ότι «γυναικόπαιδα εικοσιτριών ελληνικών χωριών της περιφερείας Κερασούντος και οχτώ ελληνικών χωρίων της περιφερείας Πουλαντσάκης ενεκλείσθησαν υπό των στρατιωτών του Τοπάλ Οσμάν εν ταις οικίαις αυτών, πυρποληθείσαις και αποτεφρώθησαν».

Από τις αναρίθμητες γυναίκες και παιδιά που είχαν αναγκασθεί να εξισλαμισθούν σώθηκαν, περίπου 20.000 από τις επιτροπές που συγκροτήθηκαν για την ανεύρεση των αγνοουμένων και τον Ερυθρό Σταυρό. Ωστόσο όπως αναφερόταν παρότι η τελευταία επίσημη αποστολή των Ελλήνων της Σινώπης έφτανε στην Ελλάδα τον Ιούλιο του 1924, εντούτοις υπήρχαν γυναίκες και παιδιά, ακόμη σε τουρκικά χαρέμια.....

Ακούστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στο Ράδιο Πρώτο της Λευκωσίας στο δημοσιογράφο Λάζαρο Μαύρο

Ο Ελληνισμός του Πόντου βρέθηκε στο επίκεντρο διημερίδας στην Κοζάνη

Της Όλγας Κούρτογλου προέδρου της Ένωσης Επιστημόνων Δυτικής Μακεδονίας (ΕΕΔΜ)

Η διημερίδα με τίτλο "Εύξεινος Πόντος - Από την διερεύνηση του ιστορικού χώρου στην 

ανάδειξη του μετασχηματισμού του χώρου στην Ελλάδα" την οποία διοργάνωσε η ΕΕΔΜ 

"Νικόλαος Κασομούλης" 

υπό την Αιγίδα της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, διεξήχθη στην Κοζάνη , στην 

Αίθουσα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου και Δυτικής

 Μακεδονίας στο Διοικητήριο της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας με μεγάλη επιτυχία.

Στην επιτυχία της διημερίδας συνέβαλε ως επί τω πλείστον το υψηλότατο επίπεδο των 

εισηγητών οι οποίοι την πλαισίωσαν με τις πρωτότυπες, κατά γενική ομολογία, 

εισηγήσεις τους, η παρουσία του Μουσικού σχολείου Σιάτιστας, και όλων των μουσικών, 

η άρτια εξοπλισμένη τεχνικά αίθουσα και φυσικά η παρουσία όλων όσων παρακολούθησαν 

τις συνεδρίες.

Στις δύο αυτές ημέρες παρακολουθήσαμε την αδιάλειπτη συνέχεια του ελληνισμού στα 

εδάφη του Εύξεινου Πόντου από τον 8ο αιώνα που μεταβαίνει εκεί ιδρύοντας αποικίες, 

μέχρι και το 1922 όταν συντελείται η μικρασιατική καταστροφή, ο ξεριζωμός και η 

εγκατάσταση των Ελλήνων του Πόντου στην μητρόπολη Ελλάδα. Στον νέο τους τόπο οι 

Πρόσφυγες μετέφεραν τον πολιτισμό τους, την κουλτούρα τους, τις παραδόσεις τους και 

κατάφεραν σε σύντομο χρονικό διάστημα να αφομοιωθούν στο νέο τους περιβάλλον διαδραματίζοντας μεγάλο ρόλο στις κοινωνικές,  οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές εξελίξεις της χώρας μας.

Mνήμη Eλληνισμού και Nεολαία

Mνήμη Eλληνισμού και Nεολαία

Θ. Mαλκίδης

 Mνήμη Eλληνισμού και Nεολαία

Mέρος της ομιλίας στην εκδήλωση που οργάνωσαν τα δημοτικά σχολεία Παραλίας, Kαλλιθέας και Περίστασης Kατερίνης για τη Μνήμη της Γενοκτονίας 

Με ρώτησαν  πολλές φορές ποιες  ήταν οι καλύτερες εκδηλώσεις, ανάμεσα στις εκατοντάδες που έγιναν φέτος το Μάιο  για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Απήντησα πως ήταν αυτή που έγινε στη Θεσσαλονίκη όπου μίλησε ο συναγωνιστής από την Τουρκία Σαίτ Τσετίνογλου  και οι άλλες  που έγιναν  από τους δασκάλους και τα παιδιά στο Κιλκίς, την Έδεσσα και σήμερα στην Kατερίνη.  

Τόσο η πρώτη, αλλά κυρίως οι άλλες  μας γεμίζουν ελπίδα, θάρρος, δύναμη και σιγουριά για τη Νίκη, την Ανάσταση, τη Δικαίωση.  Σε όλην την Aνθρωπότητα και για όλη την Aνθρωπότητα. 

Ενώ η  απουσία του ζητήματος της Γενοκτονίας από την παιδεία των νέων Ελλήνων και Ελληνίδων και η  αυτοαναίρεση της ελληνικής Πολιτείας σε ό,τι αφορά στις υποχρεώσεις της για την ανάδειξη του μαζικού εγκλήματος των προγόνων μας είναι δεδομένη,  η παρουσίαση της Γενοκτονίας από δασκάλους και δασκάλες, μαθητές και μαθήτριες, μας δίνει  αισιοδοξία και χαρά, ζωή.  

Οι  αντίστοιχες προσπάθειες, για το ζήτημα, προσπάθειες που γίνονται από νέους ανθρώπους και φωτισμένους εκπαιδευτικούς, δείχνει ότι υπάρχει Mνήμη Eλληνισμού. Mνήμη Nίκης, Mνήμη της Zωής, της Δικαιοσύνης, του Φωτός και της Aλήθειας. 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΠΑΡΑΛΙΑΣ,ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ.ΠΕΡΙΣΤΑΣΗΣ

 "Μνήμη Γενοκτονίας και Άλωσης ή Άλωση και Γενοκτονία της Μνήμης;

Για τα ταξίδια που δεν κάναμε … Κωνσταντινούπολη, Μικρασία, Πόντος, Θράκη....στη μνήμη των γονιών μας

Την Κυριακή 29 Μαΐου 2016 στις 11.00π.μ στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κατερίνης-Eκάβη, τα Δημοτικά σχολεία της Παραλίας, της Καλλιθέας και της Περίστασης , παρουσίασαν την επετειακή εκδήλωση με θέμα «Μνήμη Γενοκτονίας και Άλωσης ή Άλωση και Γενοκτονία της Μνήμης;», με επίσημο καλεσμένο και ομιλητή τον κ. Θεοφάνη Μαλκίδη, διδάκτορα κοινωνικών επιστημών και μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη μελέτη των Γενοκτονιών.

Στην εκδήλωση πρωταγωνίστησαν οι μαθητές και οι μαθήτριες των σχολείων μας, οι οποίοι, μέσα σε κλίμα κατάνυξης και σεβασμού, τίμησαν τη μνήμη των ξεριζωμένων Ελλήνων του Πόντου, της Θράκης, της Μικράς Ασίας, και μας ταξίδεψαν στις αλησμόνητες πατρίδες μας. Ξεφυλλίσαμε μαζί τους της μνήμης την Ιστορία, αναρωτηθήκαμε τι να φέραν άραγε οι πρόσφυγες του ’22 και οι ξενιτεμένοι της Πόλης. Ακολουθήσαμε την πορεία της ζωής τους μέσα από εγκόσμιες εικόνες-οπτικοακουστικά ντοκουμέντα μνήμης. Μιας ζωής που χάνεται στης Ιστορίας το χρόνο…. Ταξιδέψαμε με το νανούρισμα της γιαγιάς Γαλήνης Ταραλίδου, «όλα μας τα καράβια», με τις σκηνικές αναγνώσεις από «Της πατρίδας νοσταλγία» και αφήσαμε τη λήθη για λίγο με λέξεις όπως «καλατσεύω, λελαίβω, σουράχοντας, τσάτσαλα..,την πατρίδαμ έχασα», που έχουν της θύμησης το χρόνο. Ακόμα κι αν στα αυτιά μας παράξενα ηχούν…

Η ιστορία, μια κοινωνική μορφή γνώσης, που ξεπερνά τα στενά πλαίσια του σχολικού χώρου κατασκευάζεται με την έννοια ότι οι άνθρωποι γίνονται δημιουργοί των εννοιών που χρησιμοποιούν και τότε η Άλωση και η Μνήμη με το παρελθόν είναι διακύβευμα. Μέσα από επ-ενδύσεις της μνήμης, της Άλωσης και της Γενοκτονίας των Ποντίων , επενδύουμε και ενδύουμε το υλικό που έχουμε: εικόνες, μουσική ,λογοτεχνικά κείμενα. Τα παιδιά –οι μαθητές/τριες μας τα εικονοποιούν σε μια διαλεκτική σχέση με την Ποίηση και την ιστορία, γίνονται οι ίδιοι δημιουργοί των εννοιών της ,μιλούν γι αυτήν, ποιούν ιστορία. Μας διδάσκουν πώς να θυμούμαστε και τι. Και έτσι ο χρόνος δημιουργεί μια μνήμη σουρεαλιστική ,που κρατά το άρωμα των γεγονότων .η ανάκλησή της είναι στο χέρι μας…

Αναρωτηθήκαμε όλοι δια στόματος του καλεσμένου μας και ομιλητή της εκδήλωσης , κ. Θεοφάνη Μαλκίδη, διδάκτορα κοινωνικών επιστημών και μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη μελέτη των Γενοκτονιών για την «Μνήμη Γενοκτονίας και Άλωσης ή Άλωση και Γενοκτονία της Μνήμης;»,

Η απλότητα του λόγου του σε συνδυασμό με την επιστημοσύνη του, τους ιδιαίτερους συμβολισμούς απαλλαγμένους από υπονομευτικές κορώνες, η καθαρότητα των σκέψεων, η παρρησία των απόψεων μας έκαναν κοινωνούς του μεγάλου τούτου θέματος και του αγώνα του σε παγκόσμιο επίπεδο σε όλο τον πλανήτη για την αναγνώριση της Γενοκτονίας, που δε σταματά παρά τα εμπόδια και την υπονόμευση. Οι ποιητικές του αναφορές στους Ρίτσο, Σεφέρη και Αλκίνοο Ιωαννίδη λείαναν τη βία του σήμερα. Προβληματιστήκαμε, συγκινηθήκαμε, ζήσαμε και θυμηθήκαμε κομμάτια της Ιστορίας που το επίσημο βιβλίο προσπερνά ή αναφέρει επιγγραμματικά.

Στην εισήγησή του ο κ.Μαλκίδης έκανε λόγο για τα σπάνια ιστορικά στοιχεία που προέκυψαν από τις έρευνές του , αναδεικνύοντας της ομοιότητες της κεμαλικής Τουρκίας και της ναζιστικής Γερμανίας, ,λέγοντας πως ο Μουσταφά Κεμάλ ήταν ο εμπνευστής του Χίτλερ και επαναλήφτηκε στους Πύργους και στο Μεσόβουνο. Με ιδιαίτερη συγκίνηση αναφέρθηκε στο 1.000.000 των νεκρών του Πόντου , της Θράκης και της Μικράς Ασίας«:“Μου έδωσε δύναμη όταν είδα την ομιλία του Αρμένιου Βουλευτή Γκάρο Παιλάν μέσα  στην τουρκική βουλή  για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Πήρα επίσης θάρρος από το συνέδριο που έγινε στην Άγκυρα για το Ποντιακό ζήτημα, όπου ήμουν προσκεκλημένος εισηγητής. Μου ανανέωσε την πίστη μου για την νίκη γνωρίζοντας ότι έχουμε μαζί μας το λαό μας, τους ποιητές μας, τους μουσικούς μας,  η πρωτοβουλία  της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης να παρουσιάσει το "Πόντος εν Άστρον Φωτεινόν" του συμπατριώτη μου Γιώργου Σαρακενίδη, το οποίο μελοποίησε ο Χρόνης Αμανατίδης.   Για εμάς, οι νεκροί μας δεν πέθαναν ποτέ. Είναι εδώ μαζί μας!” «Σ’ αυτούς που πρέπει να γονατίσουμε μπροστά τους τιμώντας τον αγώνα τους και την προσφορά τους, όπως ακριβώς γράφει ο Ρίτσος:“Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του”

Η συγκίνηση του ακροατηρίου βουβή με αρκετό σκεπτικισμό και έντονους προβληματισμούς. Ίσως θα έπρεπε να αναφερθεί ότι ήταν η μοναδική φορά ,που σε εκδήλωση δε χρειάστηκε να κάνουμε συστάσεις για ησυχία! Αποσβολωμένοι και μαγεμένοι παρακολουθούσαμε όλοι: μεγάλοι και παιδιά. Παιδιά που τους ευχαρίστησε ιδιαίτερα ο κ.Μαλκίδης , αφού η συμμετοχή τους και ο τρόπος που τα παρουσίασαν ήταν μια μαθητεία Ιστορίας-«η Τρίτη καλύτερη εκδήλωση μετά τα 2 συνέδρια για την Γενοκτονία», κατά τον επίσημο καλεσμένο μας.

29 Μαΐου 1453, η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους.

29 Μαΐου 2016, η ελπίδα για τη διατήρηση της μνήμης από τις επόμενες γενιές ζωντανεύει μέσα από το τραγούδι, την αφήγηση, τις ζωγραφιές των παιδιών μας, την έκθεση Βιβλίου και φωτογραφίας με θέματα της Άλωσης και της Γενοκτονίας.

Εμείς παιδιά και εγγόνια προσφύγων αντιδρούμε στις άνευρες επετειακές εκδηλώσεις, ,δε γιορτάζουμε τούτη τη μέρα απλά μνημονεύουμε. Θυμούμαστε και η μνήμη όπου κι αν την αγγίξεις πονεί…

Μαζί μας όσοι πραγματικά και ουσιαστικά θέλουν και ξέρουν να αποτιμούν, ως συμμετέχοντες σε ημέρα μνήμης. Άλλωστε η μνήμη είναι επιλογή…

Πολύτιμη η συνεργασία του κ. Αμπερίδη Δημήτρη, αριστοτέχνη λυράρη και δασκάλου ποντιακής μουσικής και του Αλχαζίδη Πέτρου, μαθητή Γυμνασίου, απόφοιτου Δημοτικού Σχολείο Καλλιθέας, που με τον κατανυχτικό μουσικό διάλογο μαθητή– δασκάλου, στον οποίο αποδόθηκε το τραγούδι «Πάρθεν η Ρωμανία» και το μοιρολόι (χωρίς λόγια) από τις ποντιακές λύρες, «Την πατρίδαμ έχασα…» μας μετέδωσαν την ασίκικη ράτσα των Ποντίων μέσα από τον ιδιαίτερο ήχο του κεμετζέ.

Εξίσου πολύτιμη και αναγκαία η προσφορά ενός οπτικοακουστικού ντοκουμέντου για την Ανατολική θράκη, από το σύλλογο Ανατολικοθρακών Περίστασης. Ευχαριστούμε ιδιαίτερα γι αυτό.

Την εκδήλωση προλόγισε η Αντιπεριφερειάρχης Πιερίας,κ. Σοφία Μαυρίδου, ο Αρχιμανδρίτης Πατήρ Παύλος Ντούρος, της Ιεράς Μητρόπολης Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος, η υπεύθυνη σχολικών δραστηριοτήτων της Δ/νσης ΠΕ.Πιερίας κ.Μαργαρίτα Αμανατίδου ,που όπως πάντα και ουσιαστικά είναι δίπλα μας-όλοι τους.

Ευχαριστούμε όλους όσοι με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο ήσαν εκεί, βοήθησαν και εργάστηκαν γι αυτό τιμώντας την εκδήλωση .

Με εκτίμηση

Ελένη Παταρίδου, Δ/τρια Δημοτικού σχολείου Παραλίας Κατερίνης

Βαϊτσα Καραμάνου, Δ/τρια Δημοτικού σχολείου Καλλιθέας Κατερίνης

Κωνσταντίνος Παπανικολάου, Δ/ντης Δημοτικού σχολείου Περίστασης

Γενοκτονία, Γερμανία,Τουρκία

Γενοκτονία, Γερμανία,Τουρκία

Θ. Μαλκίδης 

Γενοκτονία, Γερμανία,Τουρκία  


Απόσπασμα από τις συνεντεύξεις στον τηλεοπτικό σταθμό ΔΕΛΤΑ, στον  ραδιοφωνικό σταθμό Maximoum FM και στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Ιωαννίνων.

Η ιστορία είναι πάντα δίκαιη και αποκαλύπτει την αλήθεια στην κατάλληλη στιγμή. Η αναγνώριση  από το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο της Γενοκτονίας των Αρμενίων και των άλλων χριστιανικών λαών, με ένα ψήφισμα που παρά την προβληματική του διατύπωση αφορά και τους Έλληνες, ήρθε την ημέρα της πρώτης μαζικής εκτέλεσης  στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη, στο Κοντομαρί, εκτέλεσης που συνεχίσθηκε λίγες ώρες αργότερα στην Κάνδανο. Ανάλογα βεβαίως  εγκλήματα  οι δάσκαλοι των Ναζί, Νεότουρκοι και Κεμαλικοί,   τα είχαν διαπράξει εναντίον Ελλήνων και Αρμενίων, έχοντας  ηθικούς αυτουργούς τους Λίμαν φον Σάντερς και τους άλλους Γερμανούς, μερικές δεκαετίες πριν. 

Η αναγνώριση και η παραδοχή του μαζικού εγκλήματος ως Γενοκτονία, από το Γερμανικό  Κοινοβούλιο, συνιστά ένα σαφές μήνυμα τόσο για το θύτη, όσο και για το συνεργό του θύτη. Η Τουρκία παρά την άρνηση και την προπαγάνδα, παρά το  θόρυβο  του φασισμού και του ρατσισμού που βγάζει,  περνά με τη μορφή που ξέρουμε σήμερα τις τελευταίες στιγμές της.Από την άλλη πλευρά η Γερμανία έλαβε μία απόφαση, με σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά αποδεχόμενη τόσο τη συμμετοχή της στη δολοφονία των λαών μας,  δίνοντας όμως την ίδια στιγμή και σαφές  μήνυμα ότι το τουρκικό πρόβλημα πρέπει να λυθεί. 

Εμείς, οι απόγονοι των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων, οι διασωθέντες των λαών που δολοφονήθηκαν από τα ρατσιστικά, φασιστικά, ναζιστικά καθεστώτα, παρά την  απουσία των θεσμικών υποκειμένων, την άρνηση και την υπονόμευση, συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε  στον απελευθερωτικό στίβο της αλήθειας. Η αλήθεια, η μη λήθη θα νικήσει!



Ακούστε τη συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό Maximoum FM.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ - (Για την αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας από τον Δήμο της BOVA)

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ - (Για την αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας από τον Δήμο της BOVA)

Είναι η πλέον σημαντική και όμορφη αναγνώριση που έρχεται από πολύ μακρυά.  Ανήκει μεγάλη τιμή στα αδέλφια μας της Καλαβρίας.

                                                                    

 C O M U N E  D I  B O V A

Provincia di Reggio Calabria

 DELIBERAZIONE DEL CONSIGLIO COMUNALE

                                                           REGISTRO DELIBERE  N°2 DEL 17/03/2016

OGGETTO: Solidarieta’ al Popolo Greco per il genocidio di Pontos

L’anno duemilasedici, il giorno diciassette del mese di Marzo ore 17,00, nella sala delle adunanze consiliari del Comune di Bova, si è riunito in seduta pubblica il Consiglio Comunale convocato in sessione straordinaria di 1^ convocazione con avvisi scritti in data 14/03/2016, consegnati a norma di legge ai Sigg. Consiglieri Comunali proclamati eletti.

                                                         IL CONSIGLIO

PREMESSO che questo comune ha radici che affondano storicamente nella cultura grecanica quale patrimonio di una delle più importanti minoranze linguistico-culturali della regione Calabria e dello stato italiano;

ACCERTATO che, nel comune sentire della popolazione di questo Comune, vi è, da tempo immemorabile, un largo sentimento di forte identità culturale che evidenzia la ricchezza dell’eredità lasciata dai padri e che maggiormente si manifesta nella lingua parlata ma anche nelle tradizioni;

CONSIDERATO, quindi, che anche in occasione di visite e scambi culturali con comuni della “madre Patria” il legame tra questa popolazione e la Grecia si è irrobustito e, in più occasioni, è stato motivo di ricerca delle proprie radici culturali e della identità dei“Greci di Calabria”;

DATO ATTO che il prossimo 19 maggio c.a. ricorre il giorno della memoria delle vittime del genocidio dei greci di Pontos;

VISTA l’allegata scheda illustrativa e ritenuto di dover esprimere solidarietà al popolo greco di Pontos;

DATO ATTO che già la Giunta Comunale, con propria delibera n. 11 dell’1/03/2016, aveva manifestato solidarietà al popolo greco di Pontos ed oggi si sottopoine al Consiglio Comunale perché la faccia propria;

Visto il D. L.gs 267/2000;

All’unanimità,

                                                             D E L I B E R A

DI ESPRIMERE solidarietà piena al popolo greco di Pontos sofferente a causa della ferita mai rimarginata del genocidio subito tra il 1914 e il 1923 e che costò un elevatissimo numero di vite umane;

DI FAR PROPRIA la delibera della GM n. 11 dell’1/03/2016 nonché la scheda illustrativa ivi allegata,del genocidio in oggetto nonché le motivazioni in essa contenute la quale fa parte integrante e sostanziale del presente deliberato.

Allegato alla delibera della GM n. 11 dell’01/03/2016

                              RICONOSCIMENTO DEL GENOCIDIO DEI GRECI DI PONTOS

                               19 MAGGIO GIORNO DI MEMORIA DELLE SUE VITTIME

La regione di Pontos nella zona del nord dell’Asia Minore sul mare Eusino, ha rappresentato per millenni avanti e dopo Cristo un grande centro della civiltà ellenica.

Il filosofo Diogene al quale dobbiamo la parola cosmopolita, politis del kosmos, cittadino del mondo, era di origine pontiaca. Come il grande geografo e storico Strabone. Era del Pontos una grande personalità, al quale il rinascimento italiano ed europeo devono molto, il filosofo umanista e uomo della Chiesa il cardinal Bessarione il Trebizuntino.

L’occupazione ottomana di Pontos nel 1461 si accompagna alla distruzione di questo grande centro di cultura. Gli ottomani applicano una politica di disarticolazione demografica, di alienazione e distruzione dell’identità culturale, religiosa ed etnica dei greci di Ponto. Con le politiche di islamizzazione forzata l’ottomanesimo ha fatto scuola mondiale di come si distrugge l’identità, l’unità di un popolo e l’anima, lo spirito di un luogo.

Ma è nel periodo 1914-1923 che abbiamo nel Ponto la perfezione moderna dei meccanismi ottomani di distruzione di un popolo, gestori dei quali sono ormai i nuovi turchi e i loro continuatori kemalisti.

L’idea utopica, razzista e totalitaria della creazione di una nazione e uno stato turco nell’Asia Minore, patria di culture e religioni millenarie, presupponeva l’eliminazione fisica, il genocidio dei popoli autoctoni dell’Asia Minore, gli armeni, gli assiri, i greci, i curdi che hanno resistito.

La macchina della morte nel Ponto ha avuto livelli di funzionamento molto elevati. L’orrore della violenza kemalista nel Ponto è paragonabile o forse supera i livelli della violenza che ha conosciuto l’umanità nel ventesimo secolo. La maggioranza delle vittime erano donne e bambini. Era un femminicidio, una ginekoctonia sistematica e perfetta. 353.000persone, su un totale di 750.000, mila sono state eliminate.

Kemal arriva nel Ponto il 19 maggio del 1919 e organizza personalmente l’apparato genocida. Sempre dal Ponto, da Trebizonde coordina personalmente nel 1938 il genocidio dei Curdi nella regione del Dersim nell’Asia Minore.

La logica degli stati e ragioni geopolitiche particolarmente dopo l’adesione della Turchia alla NATO nel 1952, hanno imposto il silenzio sul genocidio dei greci del Ponto.

Negli ultimi vent’anni, le grandi trasformazioni geopolitiche portano al indebolimento e alla caduta delle catene geoculturali della memoria dei popoli dell’Asia Minore.

La verità prende la rivincita sull’oblio e sulla menzogna, la ΑΛΗΘΕΙΑ- ALITHIA sul ΛΗΘΗ- LITHI oblio. A- LITHIA significa nella lingua greca no all’oblio.

Molti States negli Stati Uniti con primo quello di New York quando suo governatore era George Petaki di origine pugliese, hanno riconosciuto il genocidio Pontiaco. Ha seguito il Parlamento Europeo in una sua mozione nel 2006. Il parlamento svedese sulle vie umanitarie di Olof Palme, riconosce nel 2010 il genocidio dei greci di Pontos come quello degli armeni e degli assiri. L’ultimo riconoscimento di alto valore storico, politico e morale è il riferimento del Presidente della Repubblica Federale Tedesca Joachim Gauck, al genocidio pontiaco.

Come continuatori di questo interesse e sensibilità per il rispetto della memoria delle vittime del genocidio dei greci di Ponto, la Giunta Comunale di stabilisce il 19 maggio come giorno di memoria del genocidio pontiaco. Dichiara che, le istituzioni non solo regionali ma molto di più quelle nazionali, il Parlamento italiano deve riconoscere il genocidio dei greci di Ponto. Si tratta di un obbligo e dovere storico, morale e politico. Questo insegna e chiede la storia.

L’Italia più degli altri paesi europei deve essere protagonista in questo campo umanitario, umanista che riemerge nella regione storica dell’Asia Minore. Zona del humanità la considerava Cicerone.

Le vittime dei nuovi turchi e dei kemalisti hanno diritto di un giorno di memoria europea come le vittime del nazismo hanno il 27 gennaio come giorno di memoria.

Il cardinale Bessarione, la tomba del quale si trova nella Chiesa di Santi Apostoli al centro di Roma, sentirà pacificata la sua anima dal nostro risveglio umanista. Particolarmente in questi tempi che il governo kemaloislamista continua l’assassinio sistematico della lingua più vicina al greco antico che parlano oggi nel Ponto odierno, i pontiaci islamizzati e criptocristiani.

Una delle ultime vittime della politica di distruzione finale della presenza e dell’identità pontiaca è la trasformazione della Chiesa di Santa Sofia di Trebisonde, un opera architettonica di grande valore estetico, in moschea musulmana.

L’integrazione dell’Asia Minore nell’UE deve significare il ritorno dell’umanesimo nell’Asia Minore e la rinascita delle sue tessere culturali, storiche e non la legalizzazione del loro annientamento totale.

Γενοκτονία και αναγνώριση από τη Γερμανία:Ο διμέτωπος αγώνας συνεχίζεται

Γενοκτονία και αναγνώριση από τη Γερμανία:Ο διμέτωπος αγώνας συνεχίζεται

Θ. Μαλκίδης 

Γενοκτονία και αναγνώριση από τη Γερμανία:Ο διμέτωπος αγώνας συνεχίζεται

Η είδηση από το Βερολίνο  και από το Ομοσπονδιακό κοινοβούλιο της Γερμανίας, για την αναγνώριση της Γενοκτονίας, παρά την προβληματική του ψηφίσματος για εμάς τους Έλληνες αποτελεί άλλη μία νίκη στην μεγάλη, δύσκολη και αγωνιώδη προσπάθεια για τη δικαίωση των ψυχών των  προγόνων μας. 

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας  από τον ηθικό αυτουργό του μαζικού εγκλήματος, τη Γερμανία, έχει από πίσω  μία πολύχρονη και ανιδιοτελή προσπάθεια, συνεχή αγώνα και σοβαρό έργο, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 

Η σχεδόν ομόφωνη απόφαση του Γερμανικού ομοσπονδιακού κοινοβουλίου αποτελεί ένα σημαντικό γεγονός, εξαιρετικής σημασίας και υψηλής διπλωματικής, ιστορικής και  ηθικής αξίας. 

Είμαι σίγουρος ότι η δικαιοσύνη και η αλήθεια θριαμβεύουν. Όσα χρόνια και εάν περάσουν, παρά την προπαγάνδα και το ψεύδος, τα εμπόδια και τις δοκιμασίες, το φως νικά το σκοτάδι, η αλήθεια τη λήθη και το ψεύδος.
Μπορεί η Τουρκία να ξοδεύει εκατομμύρια δολάρια, ευρώ, λίρες και άλλα νομίσματα για να παραχαραχτεί και για να αλλοιωθεί η ιστορία, ο φασισμός, ο εθνικισμός και το μαζικό έγκλημα, η πραγματικότητα όμως είναι τόσο ισχυρή που δεν μπορεί κρυφτεί. Και είναι σίγουρο ότι έρχονται και άλλες αποκαλύψεις για το παρελθόν του φασιστικού καθεστώτος, που συνεχίζει να δολοφονεί μέχρι σήμερα. 

Παράλληλα, παρά τα εμπόδια από το “κράτος” της Ελλάδας που αφενός αρνείται να θέσει το ζήτημα της Γενοκτονίας σε διμερείς και διεθνείς συναντήσεις και αφετέρου βάζει συνεχώς εμπόδια για το ζήτημα η  προσπάθεια συνεχίζεται και (θα) έχει και άλλα ανάλογα αποτελέσματα.

Ο διμέτωπος αγώνας συνεχίζεται και είναι βέβαιο ότι θα είναι νικηφόρος!

Υ.Γ. Εδώ στην ημικατεχόμενη Λευκωσία, όπου βρίσκομαι, βλέποντας  τα σημάδια του θύτη  παντού,  τα συναισθήματά μου για την απόφαση αυτή είναι πολύ όμορφα.

Εύχομαι να ζήσουμε και άλλες τέτοιες στιγμές και αφού έχουμε μαζί μας τον Θεό και τις ψυχές των αδελφών μας, θα τις ζήσουμε!

Aγώνας και Nίκη Eλευθερίας

Aγώνας και Nίκη Eλευθερίας

Θ. Mαλκίδης

Aγώνας και Nίκη  Eλευθερίας

Aπόσπασμα από την ομιλία στην εκδήλωση που οργάνωσε η Δεξαμενή Σκέψης Aγίου Nικολάου και το Πολιτιστικό Σωματείο "Pίζες" στη Λεμεσό.

Οι εξελίξεις τα τελευταία χρόνια για τον Κυπριακό και γενικότερα για Ελληνισμό, ανέδειξαν πολλά και σημαντικά ζητήματα για το χειρισμό των εθνικών μας θεμάτων. Aξίζει βεβαίως κάποιος να μείνει στη «σχολή σκέψης» που μονοπωλεί στην Αθήνα και τη Λευκωσία, θέλοντας να επιβάλλει τη γνωστή άποψή της. «Σχολή» που διαπερνά όλους τους λεγόμενους πολιτικούς χώρους. Εκπρόσωποι της αποδοχής του νέου σχεδίου Ανάν, στην Ελλάδα και την Κύπρο, που προπαγανδίζουν την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, την νομιμοποίηση της κατοχής και της εισβολής και την μελλοντική τουρκική επέμβαση και στην ελεύθερη Κύπρο. Λατρεύουν δηλαδή τη βαρβαρότητα, το φασισμό και το ρατσισμό.

Όλοι αυτοί περιφέρουν τη (εξαρτημένη) γνώμη τους στον πολιτικό διάλογο, στην κρατική και ιδιωτική τηλεόραση και ραδιοσταθμούς, εφημερίδες και διαδίκτυο και προπαγανδίζουν τη «λύση». Εκβιάζουν ένα ταλαιπωρημένο λαό, που μετά από 42 χρόνια στην προσφυγιά, του θέτουν το δίλημμα πως δεν «θα υπάρξει και άλλη ευκαιρία». Οι επαγγελματίες της προπαγάνδας, αγωνιούν για το μέλλον της Κύπρου, υποστηρίζοντας ένα σχέδιο «λύσης» που αν μη τι άλλο είναι μία συμπαιγνία, ενάντια στη δημοκρατία, την ελευθερία και την ελληνική παρουσία στην Κύπρο.

Προπαγανδίζουν πως μία νέα αρνητική απάντηση στο σχέδιο «λύσης» θα φέρει την αναγνώριση του ψευδοκράτους από τη διεθνή κοινότητα, την καταστροφή, την διχοτόμηση, φοβίζουν το λαό λέγοντάς του να αποφασίσει «εάν είναι έτοιμος να πληρώσει το τίμημα » και να απωλέσει μια για πάντα τα κατεχόμενα», όταν όλοι γνωρίζουμε, ποιοι ώθησαν  τους Τούρκους εισβολείς το 1974.

Aγώνας και Nίκη Eλευθερίας

Θ. Mαλκίδης

Aγώνας και Nίκη  Eλευθερίας

Aπόσπασμα από την ομιλία στην εκδήλωση που οργάνωσε η Δεξαμενή Σκέψης Aγίου Nικολάου και το Πολιτιστικό Σωματείο "Pίζες" στη Λεμεσό.

Οι εξελίξεις τα τελευταία χρόνια για τον Κυπριακό και γενικότερα για Ελληνισμό, ανέδειξαν πολλά και σημαντικά ζητήματα για το χειρισμό των εθνικών μας θεμάτων. Aξίζει βεβαίως κάποιος να μείνει στη «σχολή σκέψης» που μονοπωλεί στην Αθήνα και τη Λευκωσία, θέλοντας να επιβάλλει τη γνωστή άποψή της. «Σχολή» που διαπερνά όλους τους λεγόμενους πολιτικούς χώρους. Εκπρόσωποι της αποδοχής του νέου σχεδίου Ανάν, στην Ελλάδα και την Κύπρο, που προπαγανδίζουν την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, την νομιμοποίηση της κατοχής και της εισβολής και την μελλοντική τουρκική επέμβαση και στην ελεύθερη Κύπρο. Λατρεύουν δηλαδή τη βαρβαρότητα, το φασισμό και το ρατσισμό.

Όλοι αυτοί περιφέρουν τη (εξαρτημένη) γνώμη τους στον πολιτικό διάλογο, στην κρατική και ιδιωτική τηλεόραση και ραδιοσταθμούς, εφημερίδες και διαδίκτυο και προπαγανδίζουν τη «λύση». Εκβιάζουν ένα ταλαιπωρημένο λαό, που μετά από 42 χρόνια στην προσφυγιά, του θέτουν το δίλημμα πως δεν «θα υπάρξει και άλλη ευκαιρία». Οι επαγγελματίες της προπαγάνδας, αγωνιούν για το μέλλον της Κύπρου, υποστηρίζοντας ένα σχέδιο «λύσης» που αν μη τι άλλο είναι μία συμπαιγνία, ενάντια στη δημοκρατία, την ελευθερία και την ελληνική παρουσία στην Κύπρο.

Προπαγανδίζουν πως μία νέα αρνητική απάντηση στο σχέδιο «λύσης» θα φέρει την αναγνώριση του ψευδοκράτους από τη διεθνή κοινότητα, την καταστροφή, την διχοτόμηση, φοβίζουν το λαό λέγοντάς του να αποφασίσει «εάν είναι έτοιμος να πληρώσει το τίμημα » και να απωλέσει μια για πάντα τα κατεχόμενα», όταν όλοι γνωρίζουμε, ποιοι ώθησαν  τους Τούρκους εισβολείς το 1974.

Μιλούν για την καλή πρόθεση της Τουρκίας (!!!!!!) στην απόδοση των όποιων ελάχιστων κερδίζουν οι Έλληνες με τις προτάσεις για τη «λύση», πρόθεση η οποία έχει αποδειχθεί ιστορικά πως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Οι αγνοούμενοι  της Κύπρου είναι η συνέχεια των αγνοουμένων της Τραπεζούντας, της Σμύρνης, της Αδριανούπολης. Το ίδιο καθεστώς αφού δεν τιμωρήθηκε το 1922 επανέλαβε τα εγκλήματα το 1974. 

Η αντίσταση στη βαρβαρότητα που υπάρχει στην Κύπρο από το 1974 και τώρα προωθείται η νομιμοποίησή της, είναι μία πράξη αυτοσεβασμού, αξιοπρέπειας και επιβίωσης των Ελλήνων και των Ελληνίδων σήμερα. Eίναι ένας Aγώνας Mνήμης που θα φέρει τη Nίκη της Eλευθερίας για όλον τον Eλληνισμό. 

Aκοούστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη για το ζήτημα της Kύπρου, της Γενοκτονίας,  της Mνήμης, του Eλληνισμού στο Pάδιο Πρώτο της Λευκωσίας και στο δημοσιογράφο  Λάζαρο Mαύρο αρχίζοντας από το 35:21.

Μιλούν για την καλή πρόθεση της Τουρκίας (!!!!!!) στην απόδοση των όποιων ελάχιστων κερδίζουν οι Έλληνες με τις προτάσεις για τη «λύση», πρόθεση η οποία έχει αποδειχθεί ιστορικά πως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Οι αγνοούμενοι  της Κύπρου είναι η συνέχεια των αγνοουμένων της Τραπεζούντας, της Σμύρνης, της Αδριανούπολης. Το ίδιο καθεστώς αφού δεν τιμωρήθηκε το 1922 επανέλαβε τα εγκλήματα το 1974. 
Η αντίσταση στη βαρβαρότητα που υπάρχει στην Κύπρο από το 1974 και τώρα προωθείται η νομιμοποίησή της, είναι μία πράξη αυτοσεβασμού, αξιοπρέπειας και επιβίωσης των Ελλήνων και των Ελληνίδων σήμερα. Eίναι ένας Aγώνας Mνήμης που θα φέρει τη Nίκη της Eλευθερίας για όλον τον Eλληνισμό. 

Aκοούστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη για το ζήτημα της Kύπρου, της Γενοκτονίας,  της Mνήμης, του Eλληνισμού στο Pάδιο Πρώτο της Λευκωσίας και στο δημοσιογράφο  Λάζαρο Mαύρο αρχίζοντας από το 35:21.

Mνήμη και Άλωση, Mνήμη και Eλευθερία

Mνήμη και Άλωση, Mνήμη και Eλευθερία

Θεοφάνης Μαλκίδης

Mνήμη και Άλωση, Mνήμη και Eλευθερία

Απόσπασμα της ομιλίας στην εκδήλωση  που οργάνωσε η Ένωση Mικρασιατών Λαμίας και ο Δήμος Λαμιέων.


Στο «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» του Χρήστου Αγγελομάτη, ένα καταπληκτικό βιβλίο που αναφέρεται στην καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού, μία καταστροφή που ξεκίνησε το 1204, συνεχίστηκε το 1453 και κορυφώθηκε το 1922, καταγράφεται με μοναδικό τρόπο η εξαφάνιση, εκτός των άλλων και των λειψάνων του Γένους μας, του παρελθόντος μας και του μέλλοντός μας.


Γράφει συγκεκριμένα στην σελίδα 379 ο συγγραφέας: «Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται την δημοσιευθείσαν είδησιν εις τα αθηναϊκάς εφημερίδας, μίαν ημέρα του Φεβρουαρίου του 1924. Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον «Ζαν», μετέφερε 400 τόννους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά της Μικράς Ασίας εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν. Οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, εμπόδισαν το πλοίον να αποπλεύσει, επενέβη όμως ο Άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους» . Οι θύτες δηλαδή Τούρκοι πούλησαν τα οστά των προγόνων μας, οι Γάλλοι τα αγόρασαν, οι Άγγλοι διευκόλυναν και οι Γερμανοί Ναζί, αργότερα, μιμήθηκαν τους δασκάλους τους, Νεότουρκους και Κεμαλικούς.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, ο καρπός του σημαντικότερου αγαθού που κατέκτησε ο Έλληνας και η Ελληνίδα και γενικότερα ο άνθρωπος σχεδόν όλες τις φορές με αγώνες και θυσίες, η ελευθερία, είναι βγαλμένη από τα κόκκαλα, όπως γράφει ο Διονύσιος Σολωμός. Ο εθνικός μας ύμνος είναι αφιερωμένος στην ελευθερία. Αυτή που είναι βγαλμένη από τα οστά των υπερασπιστών της Πόλης, των επαναστατών του αγώνα του 1821, είναι βγαλμένη από τους ήρωές μας και τους αγίους μας,  τους μάρτυρές μας, την οικογένεια, τους ποιητές και τους αγρότες μας, την αυθεντική ελληνική λαική παράδοση. 

Από την Κωνσταντινούπολη, μέχρι τον Πόντο, και τη Θράκη, το Μοριά, τη Ρούμελη και την Ήπειρο, μέχρι την Μακεδονία και την Κύπρο. Είναι το χρέος και το καθήκον μας που οφείλουμε, απέναντι στα οστά των προγόνων μας και τις μέλλουσες γενιές να κρατήσουμε την ελευθερία μας, όπως γράφει ένας από τους πιο ανιδοτελείς πρωταγωνιστές της νεώτερης ιστορίας μας, ο Δημήτριος Υψηλάντης: “Οι Έλληνες έχουν πληρώσει την ελευθερία τους πολύ ακριβά, για την παραδώσουν τόσο φτηνά στον πρώτο τυχόντα”.