Η 19η Μαΐου Παγκόσμια ημέρα θυμάτων του Κεμαλισμού

Η 19η Μαΐου παγκόσμια ημέρα θυμάτων του Κεμαλισμού

Θ. Μαλκίδης 

Η 19η Μαΐου Παγκόσμια ημέρα θυμάτων του Κεμαλισμού

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών  το 2008,  ανακήρυξε την 27η Ιανουαρίου ως  Παγκόσμια  Ημέρα Μνήμης  των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος.  Ο Φασισμός, ο Ναζισμός, ο Χίτλερ σχεδίασε και υλοποίησε εγκλήματα που όμοιά του δεν γνώρισε σε έκταση και βαρβαρότητα ο ανθρώπινος βίος. Ειδικότερα στην Ελλάδα οι τόποι μαρτυρίου είναι ατέλειωτοι: Δίστομο, Καλάβρυτα, Κάνδανος, Βιάννου, Χορτιάτης, Πύργοι, Μεσόβουνο, όπου άνδρες,  γυναίκες και  παιδιά,   σφαγιάστηκαν   με τον  πιο βάρβαρο τρόπο.

Ωστόσο τα εγκλήματα των Ναζί είχαν υπόβαθρο, είχαν ιδεολογία και προπαρασκευή, που επειδή δεν τιμωρήθηκαν επαναλήφθηκαν. Είχαν προϊστορία στο Κεμαλικό καθεστώς, το οποίο όπως έχουμε αποδείξει σχεδίασε, οργάνωσε και εκτέλεσε το ίδιο σχέδιο μαζικής εξόντωσης: Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι..... 

Η πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη για ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως παγκόσμιας ημέρας θυμάτων του Κεμαλισμού, έρχεται να αναδείξει διεθνώς την πολιτική  τιμωρίας των πρωτεργατών του πρόδρομου του Ναζισμού,  του Κεμαλισμού δηλαδή  της φασιστικής και ρατσιστικής αντίληψης, που οργάνωσε και εκτέλεσε  τα Ολοκαυτώματα ενάντια στους ιστορικούς λαούς της Μικράς Ασίας. Η πρόταση αυτή έρχεται  να συναντήσει τους δημοκράτες όλου του κόσμου ακόμη και στην ίδια την Τουρκία που αγωνίζονται για τη δικαιοσύνη, την αλήθεια και την ιστορία, ενάντια στην προπαγάνδα  και την άρνηση.   

Η διατήρηση της μνήμης   αποτελεί  επίσης ασπίδα προστασίας για το μέλλον. Η πραγματικότητα των  πορείων στα τάγματα εργασίας που οργάνωσαν οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί,  που λίγο αργότερα έγιναν  Ναζιστικά στρατόπεδα   συγκέντρωσης και θανάτου,  μας  υπενθυμίζει  ότι πρέπει να είμαστε  πάντα σε επαγρύπνηση για νέα  Ολοκαυτώματα.  



Η διεθνής κοινότητα  απέτυχε  να αποτρέψει τα Ολοκαυτώματα, εναντίον των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Εβραίων, των Ασσυρίων και άλλων λαών, γι΄αυτό και επαναλήφθηκαν. 
Η σημερινή  Διεθνής  Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος  και η αναγκαιότητα ανακήρυξης της 19ης   Μαΐου ως Παγκόσμιας  ημέρας θυμάτων του Κεμαλισμού είναι η νίκη της μνήμης έναντι της λήθης. Σηματοδοτεί σε όλον τον κόσμο τη   συνέχεια του αγώνα για την ανάδειξη των Ολοκαυτωμάτων   και την αποτροπή για διάπραξη και  άλλων Γενοκτονιών   και  εγκλημάτων  κατά της  ανθρωπότητας στο μέλλον. Είναι η Νίκη της Ζωής εναντίον των ιδεολογιών του Θανάτου.

The 19th of May, a National Day of Remembrance for the Genocide of Pontian Greeks by a decision of the Greek Parliament in 1994, marks our modern history. On this day in 1919, the second phase of the eradication of the Hellenism of Pontus began, scathing every sense of humanism and took the form of a national tragedy, since 353.000 souls perished unjustly, whilst forcing thousands of Greeks to go abroad.
The tragedy of the Greeks of Pontus, a day we honor, fulfills all conditions of the United Nations’ Agreement to qualify as Genocide. We ask nothing more than the restoration of historical truth, along the Genocide of the Armenian and all Christian people in the beginning of the last century, including the Holocaust of the Jewish People. Let’s not forget that the World Academic Union, the most qualified committee for the recognition of genocides, decided in 2007 that the Genocide of the Greeks of Pontos has in fact taken place. At the same time, the European Parliament requested two years ago from Turkey to come to terms with its historic past.
This day calls all Greeks-wherever they are- to pay national tribute. It is another chance to remind everyone that we will not stand silent and we will stand by the Greeks of Pontus worldwide, in their efforts for the international recognition of the Genocide of Pontic Greeks which will ensure the avoidance of such tragic events in the future. The recognition of the Genocide of Pontian Greeks from the Swedish Parliament, ten states of the United States and the State of South Australia, a result of the continuous efforts of the Pontic Greeks of our Diaspora, equip us with courage to continue this struggle for justice.
The recent visit of the Prime Minister of Turkey in Greece, was characterized by both sides as a historical one. We salute the intention expressed by the Prime Minister of Greeks, George Papandreou and the Prime Minister of Turkey, Tayip Erdogan, to work together in order to enhance cooperation and solve many issues of the past, so that we can achieve peace and reconciliation. It’s the least we can do for our future generations.
- See more at: http://usa.greekreporter.com/2010/05/18/today-is-national-day-of-remembrance-for-the-genocide-of-pontian-greeks/#sthash.zSSe1x9M.dpuf

May 19: International Day of Commemoration in Memory of the Victims of  Kemalism

The 19th of May, a National Day of Remembrance for the Genocide of Pontian Greeks by a decision of the Greek Parliament in 1994, marks our modern history. On this day in 1919, the second phase of the eradication of the Hellenism of Pontus began, scathing every sense of humanism and took the form of a national tragedy, since 353.000 souls perished unjustly, whilst forcing thousands of Greeks to go abroad.
The tragedy of the Greeks of Pontus, a day we honor, fulfills all conditions of the United Nations’ Agreement to qualify as Genocide. We ask nothing more than the restoration of historical truth, along the Genocide of the Armenian and all Christian people in the beginning of the last century, including the Holocaust of the Jewish People. Let’s not forget that the World Academic Union, the most qualified committee for the recognition of genocides, decided in 2007 that the Genocide of the Greeks of Pontos has in fact taken place. At the same time, the European Parliament requested two years ago from Turkey to come to terms with its historic past.
This day calls all Greeks-wherever they are- to pay national tribute. It is another chance to remind everyone that we will not stand silent and we will stand by the Greeks of Pontus worldwide, in their efforts for the international recognition of the Genocide of Pontic Greeks which will ensure the avoidance of such tragic events in the future. The recognition of the Genocide of Pontian Greeks from the Swedish Parliament, ten states of the United States and the State of South Australia, a result of the continuous efforts of the Pontic Greeks of our Diaspora, equip us with courage to continue this struggle for justice.
The recent visit of the Prime Minister of Turkey in Greece, was characterized by both sides as a historical one. We salute the intention expressed by the Prime Minister of Greeks, George Papandreou and the Prime Minister of Turkey, Tayip Erdogan, to work together in order to enhance cooperation and solve many issues of the past, so that we can achieve peace and reconciliation. It’s the least we can do for our future generations.
- See more at: http://usa.greekreporter.com/2010/05/18/today-is-national-day-of-remembrance-for-the-genocide-of-pontian-greeks/#sthash.zSSe1x9M.dpuf

19^th of May an International Remembrance Day of Kemalism victims, 1 million Greeks, 1,5 million Armenians, 350,000 Assyrians, as 27 of January is the International memorial day commemorating the victims of the Holocaust.  

 

19^th of May, the International Remembrance Day of Kemalism victims urges every member nation of the United Nation to honor the memory of victims, and encourages the development of educational and other programs about Genocide history to help prevent future acts of mass crime.

It rejects any denial of the Greek, the Armenian, the Assyrian, Genocide as an event and condemns all manifestations of religious intolerance, incitement, harassment or violence against persons or communities based on ethnic origin or religious belief.

It also calls for actively preserving the Genocide sites that served as Kemalism death camps, concentration camps, forced labor camps and prisons, as well as for establishing a United Nations programme of outreach and mobilization of society for Genocide remembrance and education.

19^th of May, the International Day in memory of the Kemalism victims of the Genocide is thus a day on which we must reassert our commitment to human rights.

We must also go beyond remembrance, and make sure that new generations know this history. We must apply the lessons of the Genocide to today’s world. And we must do our utmost so that all peoples may enjoy the protection and rights for which the Humanity stands.

Ο Κεμαλισμός και η αποκαλούμενη Eλληνική Aριστερά

Ο Κεμαλισμός και η αποκαλούμενη Eλληνική Aριστερά

Ένα κείμενο του 2001…..επίκαιρο

Ο Κεμαλισμός και η αποκαλούμενη Ελληνική Αριστερά

Β. Λαγός- Θ. Μαλκίδης

1.Η Γενοκτονία  που αμφισβητείται.....

Aφορ­μή για το κεί­με­νο αυτό υ­πήρξαν κεί­με­να που δη­μο­σιεύ­θη­καν στον Α­θη­να­ϊ­κό και Πε­ρι­φε­ρεια­κό Τύ­πο για το αν χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ως γε­νο­κτο­νί­α ο α­φα­νι­σμός του ελ­λη­νι­σμού της Α­να­το­λής. Με­ρι­κά δη­μο­σιεύ­μα­τα μά­λι­στα ε­πι­κα­λού­νται τις α­πο­φά­σεις του Ο.Η.Ε. για το πώς ο­ρί­ζε­ται η έν­νοια Γε­νο­κτο­νί­α (διε­θνής ό­ρος η ελ­λη­νο­λα­τι­νι­κή λέ­ξη Genocide).
 Αν και οι α­πο­φά­σεις του Ο.Η.Ε. εί­ναι γνω­στό ό­τι α­πο­τε­λούν προ­ϊ­όν των κά­θε φο­ρά πο­λι­τι­κών συ­σχε­τι­σμών, ί­σως εί­ναι α­να­γκαί­ο να μνη­μο­νεύ­σου­με τί ο­ρί­ζε­ται ως γε­νο­κτο­νί­α στη σύμ­βα­ση του Ο.Η.Ε. της 9ης Δε­κεμ­βρί­ου 1948:
«Ως Γε­νο­κτο­νί­α νο­εί­ται οια­δή­πο­τε εκ των κα­τω­τέ­ρω πρά­ξε­ων ε­νερ­γου­μέ­νων με την πρό­θε­σιν ο­λι­κής ή με­ρι­κής κα­τα­στρο­φής ο­μά­δος ε­θνι­κής, ε­θνο­λο­γι­κής, φυ­λε­τι­κής ή θρη­σκευ­τι­κής, ως τοιαύ­της:
α) Φό­νος των με­λών της ο­μά­δος
β) Σο­βα­ρά βλά­βη της σω­μα­τι­κής ή δια­νο­η­τι­κής α­κε­ραιό­τη­τος των με­λών της ο­μά­δος
γ) Εκ προ­θέ­σε­ως υ­πο­βο­λή της ο­μά­δος εις συν­θή­κας δια­βιώ­σε­ως δυ­να­μέ­νας να ε­πι­φέ­ρω­σι την πλή­ρη ή την με­ρι­κήν σω­μα­τι­κήν κα­τα­στρο­φήν αυ­τής.
δ) Μέ­τρα α­πο­βλέ­πο­ντα εις την πα­ρε­μπό­δι­σιν των γεν­νή­σε­ων εις τους κόλ­πους ω­ρι­σμέ­νης ο­μά­δος.
ε) Α­να­γκα­στι­κή με­τα­φο­ρά παί­δων μί­ας ο­μά­δος εις ε­τέ­ραν ο­μά­δα”.


2. Στηρίζοντας τον Κεμαλικό φασισμό

Υ­πάρ­χουν πο­λλά πα­ρα­δείγ­μα­τα α­πό το πα­ρελ­θόν που α­πο­δει­κνύ­ουν ότι η ελ­λη­νι­κή α­ρι­στε­ρά, στις διά­φο­ρες εκ­δο­χές της, δέ­σμια των συμ­φε­ρό­ντων, των οι­κο­νο­μι­κών συ­ναλ­λα­γών, που εί­χε η Σο­βιε­τι­κή Έ­νω­ση και η Κομ­μου­νι­στι­κή Διε­θνής με διά­φο­ρα κα­θε­στώ­τα, αν δεν τα υπε­ρα­σπί­στηκε, τουλάχιστον τα ανέχτηκε.
Έ­τσι λοι­πόν στις αρ­χές της δε­κα­ε­τί­ας του ’80, λό­γω της με­γά­λης ει­σα­γω­γής κρε­ά­των που εί­χε α­πο την Αρ­γε­ντι­νή η Σο­βιε­τι­κή Έ­νω­ση, το Κ.Κ.Ε. μας “ε­νη­μέ­ρω­νε” ότι η χού­ντα του Βι­ντέ­λα εί­χε “κε­ντρώ­ο και προ­ο­δευ­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα”. Το Κ.Κ.Ε. ε­σω­τε­ρι­κού, η άλ­λη εκ­δο­χή της πα­ρα­δο­σια­κής α­ρι­στε­ράς, ε­πί γραμ­μα­τεί­ας Λε­ω­νί­δα Κύρ­κου, μας εκ­θεί­α­ζε το κα­θε­στώς Τσα­ου­σέ­σκου στη Ρου­μα­νί­α, λό­γω της οι­κο­νο­μι­κής βο­ή­θειας που λάμ­βα­νε α­πό το “α­δερ­φό” κόμ­μα. Ταυ­τό­χρο­να η κυ­βέρ­νη­ση του ΠΑ­ΣΟΚ εί­χε α­γα­στή συ­νερ­γα­σί­α με το κα­θε­στώς Για­ρου­ζέλ­σκι στην Πο­λω­νί­α θέ­λο­ντας να κά­νει ε­ξα­γω­γή πορ­το­κα­λιών στη χώ­ρα αυ­τή.
 Αν ό­μως τα προ­α­να­φε­ρό­με­να κα­θε­στώ­τα έ­χουν κα­ταρ­ρεύ­σει, υ­πάρ­χει α­κό­μα έ­να κα­θε­στώς βα­θιά ρα­τσι­στι­κό, αυ­τό της Τουρ­κί­ας, που ως κρα­τι­κή ι­δε­ο­λο­γί­α έ­χει τον κε­μα­λι­σμό, δη­λα­δή τον ρα­τσι­σμό, τον φα­σι­σμό. Η ελ­λη­νι­κή α­ρι­στε­ρά, δέ­σμια των γε­ω­πο­λι­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων της πά­λαι πο­τέ Σο­βιε­τι­κής Έ­νω­σης, κα­τά­ντη­σε τε­λι­κά να εί­ναι “κε­μα­λι­κή α­ρι­στε­ρά”. Το φά­ντα­σμα της συμ­φω­νί­ας Κε­μάλ Α­τα­τούρ­κ-Μπολ­σε­βί­κων πλα­νά­ται α­κό­μα και σή­με­ρα πά­νω α­πό την Ελ­λά­δα με α­πο­τέ­λε­σμα η Ελ­λη­νι­κή, ή για την α­κρί­βεια, η Α­θη­να­ϊ­κή κε­μα­λι­κή α­ρι­στε­ρά, να στη­ρί­ζει με κά­θε τρό­πο την α­κε­ραιό­τη­τα του κε­μα­λι­κού ρα­τσι­σμού. “Εί­ναι στο κρά­τος, στα Υ­πουρ­γεί­α, στα κόμ­μα­τα, σε α­δια­φα­νείς μη­χα­νι­σμούς, πολ­λές φο­ρές α­πό βλα­κεί­α…. Ο κε­μα­λι­σμός, ό­πως και ο νε­ο­κε­μα­λι­σμός, εί­ναι ρα­τσι­σμός και έ­τσι πρέ­πει αυ­τοί οι φι­λο­κε­μα­λι­στές-φι­λο­ρα­τσι­στές να α­ντι­με­τω­πί­ζο­νται. Εί­ναι οι α­διά­ντρο­ποι υ­πε­ρα­σπι­στές του κε­μα­λι­κού αυ­γού του φι­διού που πα­ρα­μόρ­φω­σε και πα­ρα­μορ­φώ­νει τους λα­ούς και την ι­στο­ρι­κή πε­ριο­χή της Α­να­το­λί­ας”.(1)

Και για ό­σους αμ­φι­σβη­τούν τα πα­ρα­πά­νω, ας γί­νουν με­ρι­κές α­να­φο­ρές σε κεί­με­να του πα­ρελ­θό­ντος που ερ­μη­νεύ­ουν τη στά­ση της Ελ­λη­νι­κής Α­ρι­στε­ράς. Ο Μου­στα­φά Κε­μάλ, σε ε­πι­στο­λή του στον  πρω­τερ­γά­τη του κι­νή­μα­τος, Κια­ζήμ Κα­ρα­μπε­κίρ στις 22 Ιου­νί­ου 1919, α­να­φέ­ρει με­τα­ξύ άλ­λων:
“Σε πε­ρί­πτω­ση που οι μπολ­σε­βί­κοι ε­πι­δεί­ξουν δρα­στη­ριό­τη­τα και α­σκή­σουν ε­πιρ­ρο­ή, θα πρέ­πει προ­σπα­θώ­ντας να φα­νού­με ου­δέ­τε­ροι να ε­ξα­να­γκά­σου­με τις δυ­νά­μεις των συμ­μά­χων να α­πο­μα­κρυν­θούν α­πό τη χώ­ρα μας και σε ε­νά­ντια πε­ρί­πτω­ση εί­ναι φρό­νι­μο να ι­σχυ­ρι­στού­με πως θα γί­νουν αι­τί­α η πα­τρί­δα μας να πα­ρα­μεί­νει κά­τω α­πό την κα­το­χή των Μπολ­σε­βί­κων και πως θα πρά­ξου­με α­νά­λο­γα (...). Από την άλ­λη πλευ­ρά, μην α­να­μέ­νο­ντας να έλ­θει αρ­χι­κή πρό­τα­ση α­πό τους Σο­βιε­τι­κούς, εί­ναι πο­λύ σκό­πι­μο να α­πο­στεί­λου­με με­ρι­κά χρή­σι­μα ά­το­μα α­πό ε­κεί­νη την πε­ριο­χή (α­να­το­λι­κή Μι­κρά Α­σί­α) με μυ­στι­κή α­πο­στο­λή και να αρ­χί­σου­με α­μέ­σως δια­πραγ­μα­τεύ­σεις. Έ­τσι δεν θα πα­ρα­στεί α­νά­γκη να έλ­θουν στη χώ­ρα μας Μπολ­σε­βί­κοι πολ­λοί σε α­ριθ­μό και δύ­να­μη(…). Στη συ­νέ­χεια, μό­λις συ­νεν­νο­η­θού­με, θα εί­ναι πο­λύ φρό­νι­μο να τους κρα­τή­σου­με στα σύ­νο­ρα και να τους χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με ως ό­πλο για την α­πο­μά­κρυν­ση των Συμ­μά­χων από τη χώ­ρα”.(2)

Το συ­νέ­δριο της Σε­βά­στειας, η κα­θο­ρι­στι­κή συ­νά­ντη­ση για τον κε­μα­λι­κό α­γώ­να, συ­ζη­τά α­κό­μα και την α­νά­θε­ση ε­ντο­λής κη­δε­μο­νί­ας α­πό τις Η­ΠΑ και τη Με­γά­λη Βρε­τα­νί­α, δεν α­να­φέ­ρε­ται που­θε­νά η α­ντί­θε­ση στις με­γά­λες δυ­νά­μεις,  αλλά μό­νο η α­ντί­θε­ση στη Ρω­μιο­σύ­νη και τον Αρ­με­νι­σμό, ε­νώ η Ο­κτω­βρια­νή Ε­πα­νά­στα­ση έρ­χε­ται ως θε­ϊ­κό δώ­ρο. Ο ε­θνι­κι­στής δια­νο­ού­με­νος Χα­μντουλ­λάχ Σουπ­χή, α­να­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: “Ο με­γά­λος προ­φή­της μας λέ­γει πως θα ε­ξα­σφα­λί­σουν και θα ε­νι­σχύ­σουν τη θρη­σκεί­α ο­ρι­σμέ­να ά­το­μα που δεν θα α­νή­κουν σ’αυ­τήν. Ι­δού ο Αλ­λάχ μας α­πο­στέλ­λει αυ­τή τη δύ­να­μη. Ό­σο ε­μείς προ­σεγ­γί­ζου­με τους Μπολ­σε­βί­κους, τό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο πλη­σιά­ζου­με το Σε­ριάτ” (Ιε­ρό νό­μο) (3).

Ο Σα­ρή Χου­σε­ϊ­νο­γλου Αχ­μέτ Μπέ­η, πα­ρά­γο­ντας του Α­ϊ­δι­νί­ου, σε γράμ­μα του στο κε­μα­λι­κό δη­μο­σιο­γρά­φο Γιου­νούς Ντα­ντή που οι­κειο­ποι­ή­θη­κε πε­ριου­σια­κά στοι­χεί­α Αρ­μέ­νιων και Ελ­λή­νων για να στή­σει την ε­φη­με­ρί­δα Τζουχ­μου­ριέτ, (4) θα ε­πι­ση­μά­νει “προ­κει­μέ­νου να εκ­διω­χθεί ο Έλ­λη­νας, μο­λο­νό­τι δεν πι­στεύ­ω κατά συ­νεί­δη­ση στον μπολ­σε­βι­κι­σμό, δέ­χο­μαι πρό­θυ­μα να κυ­ριαρ­χή­σει στη χώ­ρα μας και ας μη μεί­νει τί­πο­τα α­πό ό­λο το βιός μας και την πε­ριου­σί­α μας”.(5)
 Για το Κε­μα­λι­κό κί­νη­μα, η Κο­μι­ντέρ­ν εί­χε το­νί­σει πως “υ­πο­στη­ρί­ζε­ται το τουρ­κι­κό ε­θνι­κό κί­νη­μα στο μέ­τρο που α­ντι­τί­θε­ται στον ι­μπε­ρια­λι­σμό της Ευ­ρώ­πης, συ­νε­πώς ό­σο έ­χει ε­πα­να­στα­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Α­ντί­θε­τα, τη στιγ­μή που το κί­νη­μα αυ­τό θα αρ­χί­σει να κα­τα­κτά ξέ­νους λα­ούς και αν τους θέ­τει κά­τω α­πό τον έ­λεγ­χό του, δη­λα­δή ό­ταν η Τουρ­κί­α δεν αρ­κε­στεί στην κυ­ριαρ­χί­α της πά­νω στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη και τα Στε­νά και α­πο­πει­ρα­θεί να κα­τα­λά­βει τη Θρά­κη θα της α­ντι­στα­θεί σθε­να­ρά το κομ­μου­νι­στι­κό κί­νη­μα”. (6)
 Ου­σια­στι­κά ο κε­μα­λι­κός α­γώ­νας διε­ξά­χθη­κε με σο­βιε­τι­κή χρη­μα­το­δό­τη­ση και με πο­λε­μι­κό υ­λι­κό που προ­μή­θευ­σαν οι Σο­βιε­τι­κοί κα­τά κύ­ριο λό­γο.(7)

Συνολικά η σοβιετική βοήθεια προς την κεμαλική Τουρκία από τον Αύγουστο του 1920 έως το Μάιο του 1922 ήταν 11 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και 100.000 χρυσές οσμα­νι­κές λίρες. Συ­γκρι­τι­κά, ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός για το 1920 της κυ­βέρ­νη­σης της Άγκυ­ρας α­νερ­χό­ταν σε 63.018.354 τουρ­κι­κές λί­ρες και του 1921 σε 79.160.058, και στην ε­θνι­κή ά­­μυ­να εί­χαν α­φιε­ρω­θεί για το 1920, 27.576.039 ε­νώ για το 1921 εί­ναι 54.160.058 τουρ­κι­κές λί­ρες, δη­λα­δή η σο­βιε­τι­κή βο­ή­θεια ή­ταν με­γα­λύ­τε­ρη α­πό το σύ­νο­λο του ετήσιου προ­ϋπο­λογισμού της Τουρκίας και το σύ­νο­λο των πο­λε­μι­κών δα­πα­νών δύ­ο χρό­­νων. (8)

Η προ­σέγ­γι­ση των κε­μα­λι­κών με τους Σο­βιε­τι­κούς -που άλ­λω­στε δεν ή­ταν πα­ρά μια ευ­και­ρια­κή στά­ση του τουρ­κι­κού πα­ρά­γο­ντα για την εκ­δί­ω­ξη των Ελ­λή­νων και των λοι­πών χρι­στι­νικών ε­θνο­τή­των, “δεν υ­πάρ­χει α­ντί­στα­ση κα­τέ­να­ντι των ι­σχυ­ρών ι­μπε­ρια­λι­στι­κών κρα­τών, μό­νο κα­τέ­να­ντι των Ρω­μιών και των Αρ­με­νί­ων”, γρά­φει η Χα­λι­ντιέ Ε­ντίπ Α­ντι­βάρ, (9)- χα­λα­ρώ­νει, μό­λις ε­ξα­σφα­λί­ζε­ται η υ­πο­στή­ρι­ξη των δυ­τι­κών δυ­νά­με­ων. Ο κε­μα­λι­σμός εί­χε πε­τύ­χει τους κύ­ριους σκο­πούς του.

3. Η ένοχη σιωπή 

Η πα­ρα­δο­σια­κή ελ­λη­νι­κή α­ρι­στε­ρά, α­πό τη στιγ­μή που οι Μπολ­σε­βί­κοι στή­ρι­ξαν και α­να­γνώ­ρι­σαν με βά­ση τα προ­α­να­φε­ρό­με­να στοι­χεί­α το κε­μα­λι­κό κί­νη­μα, αυ­τό­μα­τα το θε­ώ­ρη­σε α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κό, α­ντια­ποι­κιο­κρα­τι­κό, μη α­πο­δε­χό­με­νη το ρα­τσι­στι­κό του χα­ρα­κτή­ρα προς τις άλ­λες ε­θνό­τη­τες. Α­γνό­η­σε τη γε­νο­κτο­νί­α του λα­ού της Α­να­το­λής, α­πό την Ιω­νί­α μέ­χρι την Καπ­πα­δο­κί­α, και α­πό τον Πό­ντο μέ­χρι τη Θρά­κη και πα­ρέ­μει­νε ε­χθρι­κή σ’ αυ­τά τα ζη­τή­μα­τα. Και την πε­ρί­ο­δο του α­φα­νι­σμού του Ελ­λη­νι­σμού της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, Ίμ­βρου και Τε­νέ­δου, ή σιω­πού­σαν ή νου­θε­τού­σαν υ­πο­κρι­τι­κά. Α­κό­μα και την η­μέ­ρα κα­θιέ­ρω­σης της η­μέ­ρας μνή­μης για την Γε­νο­κτο­νί­α, αυ­τή η πα­ρα­δο­σια­κή α­ρι­στε­ρά, δεν έ­δω­σε την α­παι­τού­με­νη σο­βα­ρό­τη­τα ψη­φί­ζο­ντας πα­ρών. Ε­ξαί­ρε­ση σ’αυ­τήν τη στά­ση ό­λα αυ­τά τα χρό­νια υ­πήρ­ξε ο Πασ­σα­λί­δης και ο Η­λιού, οι ο­ποί­οι έ­δω­σαν μα­θή­μα­τα μέ­σα στο Κοι­νο­βού­λιο, τό­σο για τα ζη­τή­μα­τα του Ελ­λη­νι­σμού της Α­να­το­λής ό­σο και για το ζή­τη­μα της Κύ­πρου, με­τά τις συμ­φω­νί­ες Ζυ­ρί­χης και Λον­δί­νου.

Α­πό την άλ­λη, στα μέ­σα της δε­κα­ε­τί­ας του 1970, ο χώ­ρος που ο­νο­μά­στη­κε ΠΑ­ΣΟΚ δεν κα­τόρ­θω­σε να α­παλ­λα­γεί, ε­κτός ε­λα­χί­στων ε­ξαι­ρέ­σε­ων, α­πό τις α­γκυ­λώ­σεις της πα­ρα­δο­σια­κής α­ρι­στε­ράς και ε­γκλω­βί­στη­κε στο προ­α­να­φε­ρό­με­νο δόγ­μα για τον κε­μα­λι­σμό. Αυ­τό ή­ταν α­να­με­νό­με­νο μιας και τα πιο πολ­λά στε­λέ­χη του δια­παι­δα­γω­γή­θη­καν με βι­βλιο­γρα­φί­α της πα­ρα­δο­σια­κής α­ρι­στε­ράς. Με το πέ­ρα­σμα του χρό­νου και τις αλ­λα­γές στο ε­σω­τε­ρι­κό του, ο κε­μα­λι­σμός ε­δραιώ­θη­κε στη συ­νεί­δη­ση του πρώ­ην σο­σια­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος. Α­πόρ­ροια της με­τάλ­λα­ξης που υ­πήρ­ξε ή­ταν οι δι­με­ρείς συμ­φω­νί­ες (Μα­δρί­τη), τα Ί­μια, οι S-300 με α­πο­κο­ρύ­φω­μα την κα­τά­θε­ση στε­φα­νιού α­πο τον Υ­πουρ­γό Ε­ξω­τε­ρι­κών της Ελ­λά­δος, στο μαυ­σω­λεί­ο του Κε­μάλ, στην Ά­γκυ­ρα.


4. Η κατάρρευση του Κεμαλισμού

Ο κε­μα­λι­σμός ως κρα­τι­κή ι­δε­ο­λο­γί­α (έ­να έ­θνος, μια θρη­σκεί­α, μια γλώσ­σα), κυ­ρί­αρ­χη μέ­χρι σή­με­ρα στην γει­το­νι­κή χώ­ρα και χρη­σι­μο­ποιού­με­νη στο δυ­τι­κό κό­σμο, φαί­νε­ται ο­τι ί­σως πνέ­ει τα λοί­σθια. Κά­ποιοι ό­μως φρο­ντί­ζουν να του κά­νουν ε­νέ­σεις μορ­φί­νης για να συ­ντη­ρή­σουν αυ­τό το καρ­κί­νω­μα. Σε ό­λους αυ­τούς τους νε­ο­ε­θνι­κό­φρο­νες του ψευ­το­εκ­συγ­χρο­νι­σμού, που εί­τε α­πο α­φέ­λεια εί­τε α­πο άλ­λα κί­νη­τρα, δεν α­ντι­λαμ­βά­νο­νται και δεν ερ­μη­νεύ­ουν σω­στά τα γε­γο­νό­τα, πρέ­πει να α­ντι­στα­θού­με. Τα ε­κα­τομ­μύ­ρια θύ­μα­τα του κε­μα­λι­κού ρα­τσι­σμού αυ­τό μας ε­πι­τάσ­σουν.

 Πα­ρα­πο­μπές
 1. Μι­χά­λης Χα­ρα­λα­μπί­δης, Α­γώ­νας σε δυο μέ­τω­πα, εκ­δό­σεις Γόρ­διος, 2001.

2. Karabekir Kazim, Istiklal Harbimiz, Is­tan­bul 1959, σελ.58.

3. Gologlu Mahmut, Ucuncu Mesru­tiyet 1920, Ankara 1971 σελ. 45.

4. Σαρ­ρής Νε­ο­κλής, “Θε­σμι­κή πλαι­σί­ω­ση των μειο­νο­τή­των με βά­ση τη συν­θή­κη της Λω­ζά­νης”, στο Οι πα­ρα­βιά­σεις της συν­θή­κης της Λω­ζά­νης, Κο­μο­τη­νή 1993 σελ. 55-66.

5. Avciologlu Dogan, Milli Kurtulys Tarihi, Istanbul 1974 σελ. 164.

6. Kabakciyef H, Balkanlada Durum 1923, σελ. 25-26.

7. Υerasimos Stefanos, Turk-Sovyet illiskileri Ekim Devriminden Milli Mucadeleye. Istanbul 1979, σελ. 629, και Armaoglu Fahir Siyasi Tarih 1789-1960 Ankara, σελ. 635.

8. Σαρ­ρής Νε­ο­κλής, Ε­ξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή και πο­λι­τι­κές ε­ξε­λί­ξεις στην πρώ­τη τουρ­κι­κή Δη­μο­κρα­τί­α, Α­θή­να 1992 σελ. 33.


9. Adivar Halide Edip, Turkun atesle imtihani, Istanbul 1962 σελ. 144-145.

Ελεύθερος ο συμπατριώτης μας Έλληνας του Πόντου Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί - YANNİS VASİLİS YAYLALI

Ελεύθερος ο συμπατριώτης μας Έλληνας του Πόντου Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί - YANNİS VASİLİS YAYLALI

Η δημοσίευση είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης (Ιάκωβος Μάγερ)

Θ. Μαλκίδης

Λίγες ώρες πριν εκπνεύσει ένα ακόμη δύσκολο έτος για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη και την Αξιοπρέπεια, πληροφορήθηκα από τους συναγωνιστές μας στην Τουρκία, την απελευθέρωση του  συμπατριώτη μας Έλληνα του Πόντου Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί - YANNİS VASİLİS YAYLALI.

Φυλακισμένος,  από τα Χριστούγεννα μέχρι σήμερα, για τις ιδέες του και την προσπάθειά του για ελευθερία στους λαούς της Τουρκίας, ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί έδωσε και θα δώσει τον αγώνα του για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Αυτή είναι μεταξύ των άλλων μία από τις συνιστώσες της Ελευθερίας, του σπουδαιότερου αγαθού για τους Έλληνες και  όλους τους ανθρώπους. 

Η αλληλεγγύη μας στο διωκόμενο Άνθρωπο και Συμπατριώτη μας, έγινε με πολλούς τρόπους, τις μέρες η σιωπή των "αρμοδίων", ήταν εκκωφαντική. 

Ο  Ελβετός δημοσιογράφος, συμπαραστάτης στον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων Ιάκωβος Μάγερ, έγραψε για τη δημοσίευση που είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης. 

Αυτό πράξαμε και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε για τον Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, όταν πλην εξαιρέσεων όλοι φοβήθηκαν να μιλήσουν.

Η Αλήθεια, η Ιστορία, το Δίκαιο, θα νικήσει! 

Όσοι αγωνίζονται για την αναγνώριση της Γενοκτονίας,στην Τουρκία φυλακίζονται και στην Ελλάδα διώκονται!

Όσοι αγωνίζονται για την αναγνώριση της Γενοκτονίας,στην Τουρκία φυλακίζονται και στην Ελλάδα διώκονται!

Θ. Μαλκίδης 

Στην Τουρκία δολοφονούνται και φυλακίζονται και στην Ελλάδα διώκονται!

Πριν λίγες μέρες παρουσιάστηκαν στην Άγκυρα τα πρακτικά του Συνεδρίου που έγινε στην Άγκυρα τον περασμένο Απρίλιο για το ζήτημα του Πόντου και τη Γενοκτονία! Ήταν  μία ιστορική στιγμή, τόσο η συγκεκριμένη συνάντηση όσο και το βιβλίο με τις εισηγήσεις, σταθμός θα το χαρακτηρίζαμε στην υπόθεση της αναγνώρισης της  Γενοκτονίας, αποκτώντας  τεράστια σημασία αφού οι λαοί της Τουρκίας μιλούν πλέον για το μεγάλο αυτό έγκλημα. 

Λίγες μέρες αργότερα, ένας από τους εισηγητές ήταν ο συμπατριώτης μας Έλληνας του Πόντου ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί - YANNİS VASİLİS YAYLALI , συνελήφθη από το πιο φασιστικό κράτος στον πλανήτη, την Τουρκία, την ημέρα των Χριστουγέννων 
 (http://malkidis.blogspot.gr/2016/12/yannis-vasilis-yaylali.html)\



Ακολουθήθηκε δηλαδή η ίδια τακτική όπως και στην περίπτωση του συναγωνιστή μας συγγραφέα και εκδότη Ραγκίπ Ζαράκολου που φυλακίστηκε και του δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ που δολοφονήθηκε! Για την τύχη του YANNİS VASİLİS YAYLALI, πλην λίγων ανθρώπων, δεν έχει ενδιαφερθεί κανείς από τους γνωστούς λαλίστατους φορείς και εκπροσώπους θεσμών που σιωπούν.......

Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα οι άνθρωποι που αγωνίζονται για την υπόθεση αναγνώρισης της Γενοκτονίας, συκοφαντούνται, κατηγορούνται, υβρίζονται, χάνουν την εργασία τους, δοκιμάζεται η ζωή τους και των οικογένειών τους. 

Και παρότι τα ψεύδη καταρρέουν, παρότι οι διωκόμενοι δικαιώνονται αμέσως, οι  διώκτες που παριστάνουν τους συμβούλους Υπουργών, τους ιστορικούς, τους καθηγητές,  τους υποψηφίους βουλευτές, τους διπλωμάτες τους προέδρους και άλλα πολλά, συνεχίζουν να προκαλούν με το θράσος, την εμπάθεια, τη μνησικακία, τη φιλαργυρία, το φθόνο και τον εγωισμό που χαρακτηρίζει τη ζωή τους. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα.... 
 
Στην αρχή ο τύραννος και ο δολοφόνος μοιάζει ανίκητος, στο τέλος όμως νικά ΠΑΝΤΑ η αλήθεια! 
Εμείς, παρόλα τα εμπόδια και τις δοκιμασίες, τις ψευδείς κατηγορίες των αφανών και φανερών κέντρων,  αγωνιζόμαστε για την ελευθερία του  Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, παλεύουμε για την απελευθέρωση των λαών της Τουρκίας, για την αλήθεια της αναγνώρισης της Γενοκτονίας. 

Καλή χρονιά με  ελευθερία στον YANNİ VASİLİ YAYLALI και σε όλους τους φυλακισμένους αδελφούς μας, επικράτηση της δικαιοσύνης για όλους μας, ευχές για υγεία και νίκη στην ιερή υπόθεση της Γενοκτονίας και συν Θεώ, για  Ανάσταση στην κατεχόμενη πατρίδα μας. 

Ο Έλληνας του Πόντου YANNİS VASİLİS YAYLALI στο Τουρκικό κράτος-φυλακή

Ο Έλληνας του Πόντου YANNİS VASİLİS YAYLALI στο Τουρκικό κράτος-φυλακή

Μέρος της συνέντευξης στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Ιωαννίνων και στο δημοσιογράφο Γιώργο Γκόντζο

Θ. Μαλκίδης

Ο Έλληνας του Πόντου YANNİS VASİLİS YAYLALI στο Τουρκικό κράτος-φυλακή

Φέτος συμπληρώνονται 45 χρόνια διώξεων πολιτικών και διανοουμένων, συνεχών δολοφονιών, αγνοουμένων, καταπίεσης, τυραννίας και λευκών κελιών στην Τουρκία. 

Η Τουρκία κατατάσσεται μεταξύ των πρώτων χωρών, με κριτήριο τον αριθμό των φυλακών της. Διαθέτει 19 διαφορετικούς τύπους φυλακών, πάνω από 650 (!) φυλακές και δεκάδες φυλακές τύπου F (λευκά κελιά). Συνολικά ο πληθυσμός των φυλακών της Τουρκίας ξεπερνάει τον πληθυσμό δέκα μεγάλων πόλεων!

Η Τουρκία έχει φυλακίσει χιλιάδες άνθρωποι για τις ιδέες τους μεταξύ των οποίων  δήμαρχοι,  βουλευτές, δημοσιογράφους, συγγραφείς. 

Η  σύλληψη, ανήμερα των Χριστουγέννων, του συμπατριώτη μας Βασίλη Γιάννη Γιαϊλαλί - YANNİS VASİLİS YAYLALI’- και η κατηγορία   από το  τουρκικό κράτος εναντίον του  για αποσχιστικές πράξεις αποτελεί πρόκληση για κάθε  άνθρωπο, που θέλει να λέγεται Δημοκράτης, αποτελεί και ένα ζήτημα ηθικής για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Οι οποίοι και οι οποίες πρέπει να αγωνιστούν για την απελευθέρωσή του, όπως έγινε και για άλλες περιπτώσεις και όχι σιωπώντας όπως γίνεται τώρα! 

Η Ελευθερία του YANNİS VASİLİS YAYLALI και κάθε φυλακισμένου ανθρώπου στο φασιστικό κράτος που λέγεται Τουρκία που κάποιοι θέλουν να "συνεταιριστούν" μαζί του στην Κύπρο, είναι το αίτημά μας. Και για αυτό αγωνιζόμαστε!

Είμαι ο Ιμπραχίμ Γιαϊλαλί. Είμαι θύμα του πολέμου που συνεχίζεται [στο Κουρδιστάν]. Το 1994, ενώ υπηρετούσα σε μια μονάδα κομάντο του τουρκικού στρατού στο Σίρνακ, σε μια μάχη τραυματίστηκα και έπεσα αιχμάλωτος στα χέρια του ΡΚΚ. Ενημέρωσα την οικογένειά μου ότι είμαι αιχμάλωτος και οι δικοί μου πήγαν στο στρατολογικό γραφείο [της Παύρας του Πόντου]. Εκεί οι αρμόδιοι τους είπαν «δεν υπάρχει τέτοιος στρατιώτης καταγεγραμμένος στις τάξεις του τουρκικού στρατού». Όταν άρχισε η οικογένειά μου να αναζητεί λύση για την επιστροφή μου στο σπίτι, κι όταν άρχισα να δηλώνω αντίθετος με τον πόλεμο, οι Δυνάμεις Ασφαλείας τους προειδοποίησαν λέγοντας: «Έχουμε ερευνήσει την οικογένειά σας και ξέρουμε ότι είστε Έλληνες. Αν συνεχίσετε να αναζητείτε τρόπους για την επιστροφή του γιου σας, θα έχετε προβλήματα». Αν πέθαινα, θα παρέμενα Τούρκος. Όταν όμως η οικογένειά μου αναζητούσε τρόπους επιστροφής μου και άρχισε να ενοχλεί το κράτος, τότε ανακάλυψαν ότι είμαι «Έλληνας». Όταν επέστρεψα στο σπίτι μου, μετά από αιχμαλωσία δύο ετών και τριών μηνών, και όταν άρχισα να κάνω δηλώσεις εναντίον του πολέμου, βασανίστηκα και καταδικάστηκα, μένοντας σε στρατιωτική φυλακή για 3,5 μήνες. Μετά τη φυλακή ξαναπήγα στο στρατό και υπηρέτησα και πάλι σε μονάδα καταδρομών. Όταν επέστρεψα στο σπίτι μου μετά το τέλος της θητείας μου, από όποια δουλειά κι αν δούλεψα εκδιώχτηκα κατόπιν εντολών των... αρμόδιων Αρχών, οι οποίες εισέβαλαν στο σπίτι μου αλλεπάλληλες φορές.

 H συγκλονιστική ιστορία του φυλακισμένου συμπατριώτη μας Έλληνα του Πόντου YANNİ VASİLİ YAYLALI

www.Devrimci karadeniz.com, 14 Δεκεμβρίου 2014 Του Μεχμέτ Γκιοτσεκλί

Ήταν ένας νέος από τον Πόντο που πίστευε ότι «πρέπει να υπερασπιστεί την πατρίδα απέναντι στην τρομοκρατία». Όμως η ζωή τα έφερε έτσι που πρώτα έγινε ακτιβιστής της ειρήνης και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο μαρτυρικό Ρομπόσκι του Κουρδιστάν.

Ο νέος που πήγε στο στρατό εθελοντής, που πήγε εθελοντής καταδρομέας, που αντί της Κύπρου όπου θα περνούσε μια καλή και ξεκούραστη θητεία, προτίμησε να πάει στο Κουρδιστάν όπου γίνεται πόλεμος, τώρα προσέφυγε στο αρμόδιο δικαστήριο για να αλλάξει το όνομά του από Ιμπραχίμ Γιαϊλαλί σε Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί. Ο Ιμπραχίμ Γιαϊλαλί τραυματίστηκε το 1994 σε μια μάχη με τους αντάρτες του ΡΚΚ και αιχμαλωτίστηκε. Έμεινε αιχμάλωτος στα χέρια των ανταρτών δύο χρόνια και τρεις μήνες. Από τον όγδοο μήνα της αιχμαλωσίας του άρχισε να μετατρέπεται σε αρνητή του πολέμου και ακτιβιστή της ειρήνης.Μετά την απελευθέρωσή του από τους αντάρτες του ΡΚΚ πέρασε από δίκη και καταδικάστηκε, με αποτέλεσμα να παραμείνει στις τουρκικές φυλακές επί 3,5 μήνες. Όσο ήταν αιχμάλωτος στα χέρια του ΡΚΚ, το τουρκικό κράτος πήγε στην οικογένειά του και είπε: «Μην μιλάτε πολύ γι’ αυτό το γεγονός, γιατί γνωρίζουμε ότι είστε Έλληνες»!Πήγε στον πόλεμο για να υπερασπιστεί τον τουρκισμό και τραυματίστηκε. Αν πέθαινε, θα τον ανακήρυσσαν ιερομάρτυρα (σεχίτ). Μόλις έπεσε τραυματισμένος στα χέρια των ανταρτών, είπαν στην οικογένειά του ότι είναι Έλληνες και ότι δεν θα πρέπει να μιλούν δημοσίως για το γεγονός, για να μην διαπομπευθούν με τη δημοσιοποίηση της καταγωγής τους. Αυτή είναι η Τουρκία.

Βρήκαμε και μιλήσαμε με τον Ιμπραχίμ Γιαϊλαλί, ο οποίος συμμετείχε στην πορεία ειρήνης που κράτησε 50 ημέρες, από το Ρομπόσκι (όπου έχει εγκατασταθεί μόνιμα) στην Άγκυρα, και τώρα θέλει να πάρει το όνομα Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί.

Η οικογένειά σας ήξερε ότι είστε ελληνικής καταγωγής;

Η μητέρα μου χρησιμοποιούσε με τον πατέρα μου τη λέξη «ντονμέ», όμως εγώ δεν έψαξα ποτέ να μάθω τι σημαίνει αυτή η λέξη. Η μάνα μου έλεγε τον πατέρα μου «ντονμέ», όμως ποτέ δεν μας είπε τι είναι αυτό το πράγμα. Πιο μετά έμαθα ότι η αδελφή του πατέρα μου είχε πει στη μητέρα μου την ιστορία της οικογένειας. Στη συνέχεια όμως αυτή η ιστορία έμεινε κρυφή. Όταν τα αδέλφια δόθηκαν σε τουρκική οικογένεια, το θέμα τελείωσε. Εμείς δεν γνωρίζαμε τίποτα. Το γεγονός ίσως να έμεινε κρυφό από φόβο, ίσως από απόρριψη. Γιατί για μας εκεί το να μην είσαι μουσουλμάνος είναι ισοδύναμο με βρισιά. Γι’ αυτό δεν συζητήθηκε ποτέ τίποτα μέσα στην οικογένεια για το θέμα της καταγωγής μας.

Και πώς έμαθες εσύ ότι είσαι Έλληνας;

Όταν έπεσα αιχμάλωτος στα χέρια του ΡΚΚ, τον Σεπτέμβριο του 1994. Πήγα στο στρατό τον Απρίλιο. Παρουσιάστηκα στη Σπάρτη (της Πισιδίας) και μετατέθηκα στη Διοίκηση Στρατοχωροφυλακής του Μαρντίν. Μετά από 25 μέρες μας στείλανε στα όρη Γκαμπάρ. Ήταν μεγάλη ανάγκη, γι’ αυτό έστειλαν στρατιώτες με μόλις 25 ημέρες στη μονάδα. Όταν πήγαμε στην περιοχή Γκαμπάρ, τα περισσότερα χωριά είχαν εκκενωθεί. Τότε ήταν η περίοδος που ο στρατός εισέβαλλε στα χωριά και τα έκαιγε. Τότε το κράτος ασκούσε πίεση στους χωρικούς, για να αποδείξει και να επιβάλει τη δύναμή του. Όταν πήγα στην περιοχή, έγινα μάρτυρας τέτοιων καταστάσεων. Μετά από 45 μέρες έγινε μια μάχη στην περιοχή Κέλα Μεχμέτ. Υπήρχαν τριάντα νεκροί στρατιώτες. Ζήτησαν ενίσχυση και έστειλαν τη μονάδα μας, που ήταν πολύ φημισμένη, αφού ζούσαμε συνεχώς στα βουνά, όπως οι αντάρτες.

Πήγαμε στην περιοχή Κέλα Μεχμέτ και κάναμε αναγνωρίσεις για δύο μέρες. Ήμουν στην ομάδα αναγνωρίσεως. Την τρίτη μέρα οι (Κούρδοι) πολιτοφύλακες μας είπαν «εντοπίσαμε αντάρτες». Τότε δεν εμπιστευόμασταν τους πολιτοφύλακες, γιατί κι αυτοί αναγκάζονταν να πάρουν όπλα και να βοηθήσουν το κράτος, αφού προηγουμένως τους καίγαμε τα σπαρτά και τους τρομοκρατούσαμε. Έτσι οι πολιτοφύλακες απέφευγαν και δεν ήθελαν να συμμετέχουν στις μάχες.

Εσύ τι στάση τηρούσες; Οι πολιτοφύλακες δεν ήθελαν να συμμετέχουν στη μάχη κι εσύ ήσουν στην εμπροσθοφυλακή, στην πρώτη γραμμή;

Η δική μου στάση καθοριζόταν από την ιδεολογία μου, η οποία ήταν η υπεράσπιση της τουρκικής σημαίας και του τουρκισμού. Γι’ αυτό πήγα εθελοντής στο στρατολογικό γραφείο και έγινα καταδρομέας. Όταν ήμουν νεοσύλλεκτος μας είπαν να δηλώσουμε να πάμε στην Κύπρο. Εγώ δεν δήλωσα και μου είπαν: «Μα τι κάνεις, εκεί θα περάσουμε καλά». Τότε εγώ είπα ότι θέλω να πάω στον πόλεμο εναντίον του ΡΚΚ. Ήμουν εχθρός των Κούρδων και υπέρ του έθνους και της πατρίδας. Την τρίτη μέρα κάναμε αναγνωρίσεις στην περιοχή Κέλα Μεχμέτ. Δεν βρήκαμε τίποτα και αποφασίσαμε να επιστρέψουμε. Στο δρομολόγιο της επιστροφής, μόλις άρχισε να βραδιάζει, δεχτήκαμε ξαφνικά πυρά από τρεις κατευθύνσεις. Δεν πυροβολούσαν για να μας σκοτώσουν. Αυτό κατάλαβα. Οι αντάρτες χρησιμοποιούσαν τα όπλα για αυτοάμυνα και όχι για να σκοτώνουν. Ήξεραν ότι τα φέρετρα με τους νεκρούς στρατιώτες τροφοδοτούσαν με επιχειρήματα το σύστημα που ήθελε τον πόλεμο. Κάποια στιγμή ένιωσα μια σφαίρα να καρφώνεται στο δεξί μου πόδι. Στην αρχή δεν με ενοχλούσε, όμως κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν μπορώ να περπατήσω. Πέσαμε σε ενέδρα και προσπαθούσαμε να ξεφύγουμε. Σε κάποιο σημείο γλίστρησα και έπεσα σε μια χαράδρα. Με προστάτεψε το σακίδιό μου.

Όταν συνήλθα, δεν είδα κανέναν δίπλα μου. Το όπλο μου, ένα G3, ήταν δίπλα μου, αλλά δεν δούλευε. Έλεγξα τις χειροβομβίδες μου, εκείνες ήταν εντάξει. Τραβήχτηκα σε μια γωνιά και διαπίστωσα μέσα στο σκοτάδι ότι το δεξί μου πόδι είχε κομματιαστεί. Έβγαλα τη φανέλα μου και έδεσα όπως μπορούσα το πόδι μου. Ξεκουράστηκα και περίμενα τους στρατιώτες. Κάποια στιγμή, επειδή υπήρχε περίπτωση να αιχμαλωτιστώ, έσπασα το όπλο μου στα βράχια, για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού. Ετοίμασα τις χειροβομβίδες, αν έρχονταν οι αντάρτες θα τις απελευθέρωνα και θα έπαιρνα όσους μπορούσα μαζί μου στον άλλο κόσμο. Εμείς όταν πιάναμε αιχμαλώτους αντάρτες, αν δεν μας έδιναν χρήσιμες πληροφορίες, τους σκοτώναμε αμέσως. Είδα με τα μάτια μου στρατιώτες να σκοτώνουν αιχμαλώτους και να κομματιάζουν τα πτώματά τους. Κάποια στιγμή, όταν είδα μια τέτοια σκηνή, πήγα και έκανα εμετό. Τότε ήλθε ο λοχίας και μου είπε: «Εσύ είσαι άντρας, είσαι Τούρκος! Γιατί φοβάσαι, γιατί κάνεις εμετό;». Έκαναν βασανιστήρια ακόμα και στα πτώματα, για να μας κάνουν να χάσουμε κάθε αίσθηση και να σκεφτόμαστε μόνο τον πόλεμο. Με άλλα λόγια, όταν έπεφτε στα χέρια τους ένας αντάρτης, αν δεν γινόταν προδότης, τον σκότωναν στη στιγμή.

Έγινα μάρτυρας πυρπόλησης ενός χωριού στο Γκαμπάρ. Το ότι μας έδιναν ψωμί δεν ήταν αρκετό. Υπήρχαν ορισμένοι που δεν δέχονταν να γίνουν πολιτοφύλακες και παρέμεναν στο χωριό. Αυτά τα χωριά ήταν πάντα στόχος για το στρατό. Ο στόχος ήταν τα χωριά αυτά να εκκενωθούν.

Κάποια μέρα πήγαμε σε ένα τέτοιο χωριό με τη δική μου περίπολο και ζητήσαμε τρόφιμα. Ένα άτομο προχωρημένης ηλικίας μάς έδωσε μέλι, αμύγδαλα και μάλλινες κάλτσες, χωρίς να δεχτεί να πάρει λεφτά.

Εκείνο το βράδυ έγινε σύσκεψη στη μονάδα μας. Το θέμα ήταν εκείνο το χωριό. Παρά τις συστάσεις και τις πιέσεις, οι άνθρωποι δεν εγκατέλειπαν το χωριό. Την άλλη μέρα πήγαμε στο χωριό και το κάψαμε. Οι άνθρωποι βγήκαν από τα σπίτια τους και μας παρακαλούσαν: «Γιατί, τι σας κάναμε;». Κανείς δεν τους άκουγε. Εγώ έψαξα εκείνο τον γέρο που μας έδωσε τα τρόφιμα και τις κάλτσες, με σκοπό να τον προστατέψω. Δεν τον είδα. Είδα όμως το σπίτι του να καίγεται. Το χωριό όλο κάηκε και οι άνθρωποι αναγκαστικά το εγκατέλειψαν.

Εγώ μεγάλωσα στην Παύρα της Αμισού. Εκεί εμείς θαυμάζαμε τους μεγάλους που χτυπούσαν και σκότωναν αριστερούς. Ήταν οι ήρωές μας. Ο Γιασάρ ήταν ο ήρωάς μας. Συγκρουόταν ακόμα και με την αστυνομία. Όταν ήμουν μικρός, βρέθηκα σε μια τέτοια συμπλοκή των Γκρίζων Λύκων με την αστυνομία. Ο Γιασάρ με έπιασε και με απομάκρυνε. Ήταν ο ήρωάς μου. Δεν καταλάβαινα τι γινόταν. Από τη μια σκότωναν αριστερούς και από την άλλη συγκρούονταν με την αστυνομία. Έτσι τους ακολουθούσα παντού, στο σχολείο, το τζαμί. Στα τζαμιά πάντα έβριζαν τους Κούρδους κι εμείς υπερηφανευόμασταν γι’ αυτό.

Τελικά τι έγινε εκεί που ήσουν τραυματισμένος;

Ξεκουράστηκα λίγο και μετά προσπάθησα να βγω σε ένα μέρος για να με βρουν οι συνάδελφοί μου. Δεν μπορούσα να ανεβώ στη χαράδρα και σύρθηκα στο ρέμα. Εκεί στο ρέμα υπήρχε ένα σπίτι. Οι ένοικοί του το είχαν εγκαταλείψει, όπως είχαν εγκαταλείψει και το χωριό. Εκεί ξεκουράστηκα. Μετά έφυγα και βρήκα μια σπηλιά. Εκεί πέρασε η δεύτερη βραδιά. Έχανα αίμα, και κάποια στιγμή έχασα τις αισθήσεις μου. Κάποια γυναίκα από τους αντάρτες με βρήκε λιπόθυμο ενώ μάζευε ξύλα για το φαγητό. Φώναξε τους αντάρτες. Εγώ προσπάθησα να πάρω στα χέρια μου τις χειροβομβίδες, όμως δεν είχα δύναμη. Ήλθαν οι αντάρτες και μου τις πήραν.

Εκείνοι που με έπιασαν αιχμάλωτο ήταν τρεις ομάδες ανταρτών, περί τα 60 άτομα. Ήμασταν κοντά στα σύνορα με το Ιράκ. Με μετέφεραν κάπου και μου πρότειναν να θεραπεύσουν το τραύμα μου. Δεν το δέχτηκα. Μου πρόσφεραν και φαγητό και δεν το δέχτηκα. Ήρθε ο γιατρός της μονάδας των ανταρτών. Και πάλι δεν δέχτηκα θεραπεία και επίδεση του τραύματός μου. Αυτά, μέχρι να καταλάβω τι πραγματικά γίνεται και ποιους πραγματικά εξυπηρετεί ο πόλεμος.

O Γιάννης-Βασίλης Γιαϊλαλί, από το χωριό Ασάρ της Παύρας της Αμισού, που έμαθε τα τελευταία χρόνια ότι προέρχεται από ελληνική οικογένεια του Πόντου, αναζητά συγγενείς στην Ελλάδα.

Μεταξύ των ετών 1910-1915, τα χρόνια που αρχίζουν τα γεγονότα της Γενοκτονίας, ο Κωνσταντίνος και η Παρασκευή, από το συνοικισμό Γιαϊλά, του χωριού Ασάρ, της Παύρας, δίνουν το παιδί τους, που ήταν σε ηλικία τεσσάρων χρονών, σε μια οικογένεια Τούρκων. Το παιδί εγγράφεται με το όνομα Μεχμέτ (δεν θυμόταν το όνομα με το οποίο το είχαν βαπτίσει) στα δημοτολόγια της συνοικίας Büyükcami της Παύρας.

Ο Μεχμέτ μεγάλωσε, παντρεύτηκε και το 1940 γέννησε τον Γιαβούζ, που φέρει πλέον το επώνυμο Γιαϊλαλί, από το χωριό καταγωγής του πατέρα του, τον Γιαϊλά του Ασάρ.

Τώρα, ο δισέγγονος τού Κωνσταντίνου και της Παρασκευής, που ζει στην Τουρκία και πήρε το όνομα Γιάννης-Βασίλης Γιαϊλαλί έχοντας μάθει ότι είναι ελληνικής καταγωγής, ψάχνει να βρει τους συγγενείς του στην Ελλάδα.

Στις τουρκικές φυλακές ο συμπατριώτης μας YANNİS VASİLİS YAYLALI

Στις τουρκικές φυλακές ο συμπατριώτης μας YANNİS VASİLİS YAYLALI

Θ.Μαλκίδης 

Στις τουρκικές φυλακές ο συμπατριώτης μας YANNİS VASİLİS YAYLALI

Την ημέρα των Χριστουγέννων επέλεξε το πιο φασιστικό κράτος του πλανήτη, η Τουρκία, για να συλλάβει και να φυλακίσει, για ακόμη μία φορά, το συμπατριώτη μας  Βασίλη Γιάννη Γιαυλαλί- YANNİS VASİLİS YAYLALI .


Η  σύλληψη του Βασίλη η οποία έγινε   μαζί με στελέχη του HDP, δημοσιογράφους, συγγραφείς και ακτιβιστές,  κατόπιν εντολής του Γενικού Εισαγγελέα του Σιρνάκ στο Κουρδιστάν, αποτελεί πρόκληση για κάθε δημοκράτη και ελεύθερο άνθρωπο. Μάλιστα συνέβη μετά την ανάρτησή του για ακόμη μία  σφαγή στο Κουρδιστάν και την αναφορά του στον αγώνα του για  δικαιοσύνη στην Τουρκία. 

Για εμάς η υπεράσπιση του Βασίλη ενισχύεται και  λόγω της παρουσίας μας στο συνέδριο στην Άγκυρα για τη Γενοκτονία που έγινε τον περασμένο Απρίλιο, όπου ο Βασίλης είχε ιδιαίτερη  συμμετοχή. 

Όπως έχει μεγάλη συμμετοχή και δραστηριότητα στον αγώνα των  Ρωμιών, τους Κούρδων  και όλων των λαών για απελευθέρωση από το τυραννικό και φασιστικό τουρκικό καθεστώς.  Ένας άνθρωπος που έμαθε για τη Ρωμαίικη -Ελληνική- Ποντιακή καταγωγή του, όταν συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Κούρδους μαχητές......

Το τουρκικό κράτος  καθημερινά βασανίζει και δολοφονεί αθώους πολίτες για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, την ώρα που πραγματοποιεί προπαγάνδα για το νέο δημοκρατικό της πρόσωπο, προκειμένου να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι αυτονόητη υποχρέωσή μας η συνεχής καταδίκη και καταγγελία των εγκληματικών μεθόδων και πρακτικών του τουρκικού κράτους- φυλακή. 

Ο  Βασίλης είναι ένας από τους πρωταγωνιστές της αφύπνισης των λαών που ζουν στην Τουρκία, ένας σημαντικός αγωνιστής των δικαιωμάτων και της ελευθερίας του λόγου στην Τουρκία και αποτελεί φωνή ανάδειξης των εγκλημάτων που σημειώθηκαν εναντίον των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Κούρδων και των άλλων λαών. 

Καλούμαστε όλοι να πράξουμε ό,τι είναι δυνατόν για να απελευθερωθεί ο Βασίλης και όλοι  οι συναγωνιστές μας για την ελευθερία. 

Καλούμε τα μέλη του Ελληνικού κοινοβουλίου, τους Ευρωβουλευτές,  τα κόμματα, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τους Δικηγορικούς Συλλόγους,  τους συνδικαλιστικούς φορείς δημοσιογράφων, μέσων ενημέρωσης, εκδοτών και φορείς εργαζόμενων, καθώς και σε κάθε δημοκράτη αντιφασίστα  πολίτη, να απαιτήσει το αυτονόητο. Την Ελευθερία και τη Δημοκρατία. 


Είναι καθήκον μας για έναν άνθρωπο που  αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Ασσυρίων και των Αρμενίων. Ένας αγώνας που έχει  συνέπεια,  για να συνεχίσει να είναι μαζί μας στον κοινό μας αγώνα μέχρι την τελική νίκη.

Roboskî Katliamı’nın yıldönümü anmasına birkaç gün kala, Roboskî için Adalet Yeryüzü için Barış Derneği (Roboski-Der) Başkanı Veli Encü gözaltına alındı.

Şırnak’ın Uludere ilçesine bağlı Roboskî köyünde bu sabah jandarmanın yaptığı ev baskınları ve aramanın ardından gözaltına alınan Veli Encü, Taybet Encü, Barış Aktivistleri Yannıs Vasilis Yaylalı, Meral Geylani önce Gülyazı Alay Komutanlığı’na sonra da Uludere Jandarma Komutanlığı’na götürüldü.

DİHABER’e konuşan Roboskîliler, 28 Aralık’ta katliam anması yapacaklarını hatırlattı.

28 Aralık 2011'de, Şırnak'ın Uludere ilçesindeki Ortasu/ Roboskî ve Gülyazı/Bujeh köylerinden 28'i aynı aileden 34 kişi savaş uçaklarının bombardımanıyla öldürüldü. Katliamla ilgili takipsizlik kararı ve itirazların sonuçsuz kalmasının ardından olay son olarak Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne taşınmıştı.

Katliamda 11 yakınını kaybeden, Halkların Demokratik Partisi (HDP) Şırnak Milletvekili Ferhat Encü de 4 Kasım’da tutuklanmıştı. HDP’den 12 milletvekili halen tutuklu.

Ne olmuştu, yargıda durum neydi?

28 Aralık 2011'de, Şırnak'ın Uludere ilçesindeki Ortasu/Roboski ve Gülyazı/Bujeh köylerinden 28'i aynı aileden 34 kişi savaş uçaklarının bombardımanıyla öldürüldü. 11 Haziran 2013’te Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığı, “taksirle ölme sebebiyet vermekten dolayı” Roboski katliamıyla ilgili soruşturma dosyası hakkında görevsizlik kararı verip dosyayı Genelkurmay Askeri Savcılığı’na gönderdi. Genelkurmay Askeri Savcılığı, 7 Ocak 2014’te takipsizlik kararı verdi. Mağdurların ailelerinin avukatlarının karara itirazı reddedildi. Dosya bunun üzerine Anayasa Mahkemesine taşındı. Dilekçe ve eklerinin idari yönden Anayasa Mahkemesinde yapılan ön incelemede, başvuruda eksiklikler tespit edildi, tamamlanması istendi. Ancak başvuru, “eksikliğin süresinde giderilmemesi” nedeniyle, 24 Şubat 2015 tarihli kararla reddedildi. Mahkeme üyesi Osman Paksüt ise karara şerh düştü: “Başvurunun reddine ilişkin karara, sürenin geçirilmiş olmasının ve mazeretin kabulünün aşırı bir şekilcilikle incelenip incelenmediği noktasından tereddüt duyduğumdan katılmamaktayım.”

(AS)

Το ζήτημα της Γενοκτονίας στη Γερουσία του Καναδά

Το ζήτημα της Γενοκτονίας στη Γερουσία του Καναδά

Θ. Μαλκίδης 

Στην Καναδική  Γερουσία το ζήτημα της Γενοκτονίας 

Χαίρομαι ιδιαιτέρως  για την εισαγωγή του ζητήματος της αναγνώρισης της Γενοκτονίας από τη Γερουσία του Καναδά. Είναι μία προσπάθεια δική μας, που έχει ονοματεπώνυμο, διαρκή προσπάθεια, σοβαρότητα, ανιδιοτέλεια,   εντιμότητα και πίστη στην τελική νίκη. Είναι ένας αγώνας με πρωταγωνιστές.   Από τους συμπατριώτες μας Γερουσιαστές  Pana Merchan και  Leo Housakos,   το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο, μία χούφτα Ελλήνων Ποντίων του Καναδά  και  όλους εμάς που παρ' όλες τις δυσκολίες, από το εσωτερικό και το εξωτερικό μέτωπο, πιστεύουμε στην αλήθεια, στο δίκαιο, στην αναγνώριση.

Πριν λίγες μέρες μιλώντας στις εκδηλώσεις που οργανώθηκαν στο Τορόντο του Καναδά και προετοιμάζοντας την εισαγωγή του ζητήματος στη Γερουσία, ανέφερα ότι   δεν υπάρχει αμφιβολία τα μέτρα που έχουν ληφθεί κατά των Ελλήνων που ζούσαν   στην Οθωμανική Αυτοκρατορία  αποτελεί γενοκτονία, όπως ορίζεται από τη σχετική σύμβαση  του ΟΗΕ για την Πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας. 

Η θεσμική κίνηση των Γερουσιαστών μας, η   πράξη αναγνώρισης της Γενοκτονίας  από την κυβέρνηση του Καναδά, η οποία καλείται να ορίσει 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης, έχει ήδη συγκεντρώσει τη στήριξη πολλών μελών  της Γερουσίας, στοχεύοντας στη ψήφιση της σχετικής πρότασης το νέο έτος.

Η πρόταση, η οποία έρχεται με μέσα τις αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας  από την πρωτεύουσα Οττάβα και την πόλη του Τορόντο,   καλεί την κυβέρνηση του Καναδά, 

(Α) να αναγνωρίσει τη γενοκτονία  και να καταδικαστεί  κάθε προσπάθεια να αρνηθεί ή να νοθευτεί  η ιστορική αλήθεια ως κάτι λιγότερο από γενοκτονία που συνιστά  έγκλημα  κατά της ανθρωπότητας και
(Β) να ορίσει την 19η Μαΐου  σε όλο τον Καναδά ως ημέρα μνήμης για τους  Έλληνες  που σκοτώθηκαν ή εκδιώχθηκαν.

Στην αρχή, λέει ο Γκάντι, ο τύραννος, ο δολοφόνος μοιάζει ανίκητος, στο τέλος όμως νικά η αλήθεια. Έτσι και στον αγώνα αναγνώρισης και στον Καναδά παρότι  ο δολοφόνος και ο αρνητής δείχνουν αήττητοι, στο τέλος θα νικήσει το δίκαιο, η ιστορία, η αλήθεια.